ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ
Tην Β΄ Κυριακή τουΤριωδίου την αφιέρωσαν οι Άγιοι Πατέρες στην παραβολή του Ασώτου. Και πρέπει να σημειωθεί εδώ, ότι το βάθος της ταπεινώσεως του Ασώτου, ξεπερνά την ταπείνωση του Τελώνου. Γίνετ’ εδώ μετάνοια ειλικρινής και έμπρακτη, μα αλλαγή του βίου και άμεση επιστροφή στο πατρικό σπίτι, στην αγκαλιά του Θεού-Πατέρα, που τον πρόσμενε πάντα ολάνοιχτη. Πόση αγάπη δείχνει η παραβολή αυτή για τον κριματισμένο άνθρωπο, για το ξεστρατισμένο τέκνο της Μητέρας Εκκλησίας! Και, άραγε, είναι κανείς που δεν βαδίζει, ή που δεν έχει βαδίσει κάποτε, τον ολισθηρό και αμαρτωλό δρόμο του Ασώτου; Γιατί, ποιος λίγο ποιος πολύ, όλοι μας βλέπουμε, αλίμονο, ένα κομμάτι του εαυτού μας στην τυραγνισμένη μορφή του Ασώτου. Ακόμη κ’ οι άγιοι, κι αυτός ο Παύλος, ο θεόγλωσσος Απόστολος, ονόμαζαν τον εαυτό τους πρώτο στη χορεία των αμαρτωλών! Αλλά η Μητέρα Εκκλησία, με την παραβολή του Ασώτου, που είναι μια συμπύκνωση και σύνοψη όλου του Ευαγγελίου, δίνει θάρρος στον καθένα μας και μας λέγει: «Παιδί μου, όσο μεγάλο κι αν είναι το πλήθος των αμαρτιών σου μην απελπίζεσαι, μην πέφτεις στην απόγνωση. Η αγάπη του Θεού είναι πολύ μεγαλύτερη. Σήκω κ’ έλα κοντά μου. Θα σου φορέσω πάλι τη στολή την πρώτη και θα είσαι πάλι τέκνο μου αγαπημένο». Έτσι μιλάει ο Θεός μέσα στην Εκκλησία μας κι απευθύνει το θερμό και πατρικό του λόγο, στον κάθε άσωτο: Στον άσωτο του σώματος και του πνεύματος, της σάρκας ή του οινοπνεύματος, στον άσωτο της κάθε αμαρτίας, που λερώνει το κορμί του ή την σκέψη του, με λογισμό ακάθαρτο ή με άνομη πράξη.
«ΕΡΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» Π.Β.ΠΑΣΧΟΥ
ΓΙΑ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΟ ΠΟΔΑΡΙ Έχει δυστυχώς επικρατήσει. Έχει γίνει συνήθεια. Έχουμε πια εξοικειωθεί μαζί της. Και την ανεχόμαστε. Δεν μας προβληματίζει. Και δεν επαναστατεί η λογική μας! Το έχουμε τόσο εύκολο να κάνουμε κριτική διάθεση για θέματα πίστεως, που είναι υπέρ λόγον και τηρούμε «σιγήν ίχθύος» σε θέματα «παρά λόγον», δηλαδή έξω από κάθε λογική! Όλοι ασφαλώς έχομε παρευρεθεί σε εκφορά νεκρού, σε κηδεία. Και σχεδόν όλοι έχομε γίνει μάρτυρες μιας ηλίθιας και αμαρτωλής προλήψεως: Βγάζοντας τον νεκρό από το σπίτι σπάζουν ένα πιάτο! Το πετάνε κάτω δυνατά! Να γίνει όσο το δυνατόν πιο πολλά κομμάτια! Γιατί το σπάζουν; Για να σπάσει... ο χάρος το ποδάρι του! Για να μην πάρει άλλον! Για να μείνει εκεί το κακό! Μα πως, αδελφέ, σπάζοντας ένα πιάτο αποκτάς τέτοια... υψηλή προστασία; Από που ως που; Τι είναι το πιάτο; Α, εδώ τα χαλάμε. Η ερώτηση προϋποθέτει ύπαρξη και λειτουργία στοιχειώδους λογικής. Πράγμα ασυμβίβαστο με την πίστη σε προλήψεις. Και η συνήθεια αυτή είναι μια από τις πιο συνηθισμένες προλήψεις. Ποτέ δεν παραλείπεται. Τηρείται με θρησκευτική ευλάβεια! Σε κάθε κηδεία! Γιατί, δυστυχώς, υπάρχει ένας κύκλος γυναικών, που δεν αφήνουν να ξεχασθούν οι ηλίθιες και ανόητες και ΑΜΑΡΤΩΛΕΣ αυτές προλήψεις. Στις γυναίκες αυτές ταιριάζει ο λόγος του απόστολου Παύλου: «Γυναικάρια σεσωρευμένα αμαρτίαις,... πάντοτε μανθάνοντα και μηδέποτε εις επίγνωσιν άληθείας ελθείν δυνάμενα». Πόσο τα λόγια αυτά είναι αληθινά, το βλέπει κανείς, όταν τολμήσει να τους υποδείξει το λάθος τους, και να απαιτήσει να σταματήσει η αμαρτία! Τότε διαπιστώνει, πόσο ο εγωισμός της αυτοπεποίθησης και το θράσος της άγνοιας σκληραίνει τον άνθρωπο. Του κλείνει τα αυτιά. Τον κάνει, να μη θέλει να δεχθεί συμβουλή. Και του ανοίγει το στόμα. Και τον σπρώχνει να χύνει το δηλητήριο της κατάκρισης! Και τι κατάκριση! Θεέ μου!... Όμως το πράγμα δεν είναι απλώς φαιδρό ή ανόητο. Έχει και μία άλλη πλευρά. πολύ πιο σοβαρή. Και αύτή είναι ότι: Όσοι πιστεύουν, καλλιεργούν και συντηρούν τέτοιες προλήψεις, ΑΜΑΡΤΑΝΟΥΝ ΒΑΡΥΤΑΤΑ. Και δεν επιτρέπεται να κοινωνούν. Πρέπει πρώτα να μετανοήσουν για την αμαρτία τους, να εξομολογηθούν και να διορθωθούν. Ο φόβος «μη μας βρει κανένα κακό», αν δεν σπάσει το πιάτο στην κηδεία, και γενικότερα αν αδιαφορήσουμε, για όσα παράλογα και γελοία, υπαγορεύουν οι ποικίλες προλήψεις και δεισιδαιμονίες, αποκαλύπτει ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΙΣΤΗΣ. Δεν πιστεύουμε στον Χριστό. Ούτε στον Σταυρό Του. Ούτε στην δύναμή Του. Φοβόμαστε τον διάβολο πιο πολύ από τον Θεό. Μόνο άνθρωποι, πού δεν θερμαίνει και δεν γαληνεύει την καρδιά τους η πίστη στον Θεό, γεμίζουν με τέτοιους φόβους. Μόνο αυτοί υποδουλώνονται σε τέτοιες γελοίες προλήψεις. Μόνο αυτοί τρέμουν. Γιατί φοβούνται, μήπως αν τις παραλείψουν, αν δεν συμμορφωθούν με τις ανόητες υποδείξεις τους, θα τούς «βρει κακό»! Χρέος των συνειδητών Χριστιανών είναι, να μην αδιαφορούν μπροστά σε τέτοιες καταστάσεις. Και να προσπαθούν ΜΕ ΔΙΑΚΡΙΣΗ, να διαφωτίσουν τα ταλαίπωρα θύματα αυτών των δαιμονικών πλανών. Και να τα οδηγήσουν στην ελευθερία, που χαρίζει η αλήθεια του Χριστού. Που ελευθερώνει. Φωτίζει. Και σώζει. Είπε ο Χριστός: -Γνώσεσθε την αλήθειαν. και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς.
«ΔΙΔΑΞΟΝ ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΟΥ» Αρχ. ΣΑΒΒΑ ΔΗΜΗΤΡΕΑ
|
