Η ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ

Φοβερότατο αμάρτημα. Σοβαρό στίγμα του πολιτισμού μας. Θλιβερό δείγμα ψυχικής κατωτερότητος. Ψυχοπαθολογική, αφύσικη, αδικαιολόγητη για τον σκεπτόμενο άνθρωπο εκδήλωση, που δεν φανερώνει παρά ασέβεια, βαναυσότητα, χυδαιότητα, ψυχικό γενικά βόρβορο, έλλειψη λογικής και αξιοπρέπειας.

Κατέχει την πρώτη θέση μεταξύ των φοβερών αμαρτημάτων, γιατί, αν άλλα αμαρτήματα προσβάλουν τον νόμο του Θεού, η βλασφημία προσβάλλει τον Θεόν τον ίδιο. «Ού λήψει το όνομα Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω». Μην αναφέρεις το όνομα του Θεού χωρίς σοβαρό λόγο, έγραφε ο νόμος του Θεού. Πόσο, λοιπόν, φοβερό είναι, όχι μόνο να αναφέρεις παρά να βλασφημείς χυδαιότατα το Θείο όνομα! Για τούτο και διατάσσει η Αγία Γραφή: «Άνθρωπος ος εάν καταράσηται Θεόν... βλασφημών το όνομα Κυρίου, θανάτω θανατούσθω». Και αναφέρεται μάλιστα συγκεκριμένη περίπτωση λιθοβολισμού βλάσφημου (Λευΐτ. 24, 15 — 16).

Κατά τον ιερό Αυγουστίνο «οι βλάσφημοι αμαρτάνουν πολύ περισσότερο από εκείνους οι οποίοι εσταύρωσαν τον Χριστόν, διότι αυτοί μεν δεν εγνώριζαν εκείνο το οποίον έκαμαν, ενώ ο βλάσφημος ξεύρει τι λέγει και γνωρίζει τι είναι Θεός και ποιος είναι ο Ιησούς τον οποίον βλασφημεί». Συμπληρώνει μάλιστα άλλος άγιος και λέγει πολύ παραστατικά, ότι «η βλασφημία είναι σπαθί το οποίο διαπερνά την καρδιά του Θεού».

Χαρακτηρίζουν σαν ασέβεια την βλασφημία. Εγώ θα έλεγα ότι είναι κάτι χειρότερο. Ο βλάσφημος, όχι μόνον δεν σέβεται αλλά και υβρίζει τον Θεόν. Είναι και αχαριστία προς Εκείνον στον Οποίον οφείλομε την ζωή, το λογικό, όλες τις ικανότητες και τα χαρίσματα μας. Εκτός αυτού, έχει βαρύτατη ευθύνη ο βλάσφημος για το κακό το οποίο προκαλεί με το κακό του παράδειγμα. Εκθέτει την Χριστιανική πίστι. Κάμει και άλλους να μη σέβωνται τον Θεόν. Αναφέρονται μάλιστα παραδείγματα ανθρώπων αλλοθρήσκων, προθύμων να δεχθούν την Χριστιανικήν Θρησκείαν, την οποίαν όμως δεν εδέχθησαν, επειδή άκουσαν Χριστιανούς να βλασφημούν και άλλους πάλι Χριστιανούς να τους ακούουν απαθέστατα.

Και ποιος ο λόγος όλης αυτής της καταπτώσεως; Ποια ανάγκη δικαιολογεί την βλασφημία; Ίσως είναι το μόνο αμάρτημα, που δεν μπορεί να εύρη δικαιολογία. Υβρίζεις τον Θεόν και νομίζεις ότι μπορεί να δικαιολογηθεί η πράξη σου; Εθύμωσες με τον φίλο σου και υβρίζεις τον Θεόν; Δεν λειτουργεί καλά το εργαλείο σου και σου πταίει ο Θεός; Δεν βαδίζει γρήγορα το ζώο σου και πρέπει να υβρίσεις τον Θεόν; Έχασες στα χαρτιά και αντί να χτυπήσεις το κεφάλι σου για το πάθος που σε κυρίευσε υβρίζεις και πάλι τον Θεόν; Θα μου ειπής, ίσως, ότι παρασύρεσαι από τα νεύρα σου, από τον θυμό σου. Ναι, αλλά αν θέλεις μπορείς, έχεις την δύναμη, να συγκράτησης τον θυμό σου. Εθύμωνες και στον στρατό. Όμως δεν ύβριζες τον αξιωματικό σου. Εθύμωνες στην Κατοχή, όμως δεν βλασφημούσες φανερά τον Χίτλερ και τους Γερμανούς. Συμμάζευες τα νεύρα σου, γιατί αλλιώς θα σε τουφέκιζαν. Γιατί λοιπόν τότε, μπορούσες να μην υβρίσεις άνθρωπο και τώρα δεν μπορείς να μην υβρίσεις τον Θεόν; Ούτε ο μέθυσος μπορεί να εύρη δικαιολογία όταν μεθυσμένος υβρίζει τον Θεόν. Ας μη μεθούσε για να μην υβρίσει.

Τι να ειπή κανείς και για κείνους πού βλασφημούν χωρίς να θυμώσουν, χωρίς να μεθύσουν, χωρίς κανείς να τους πειράξει; Κακή συνήθεια, θα ειπούν. Κακή συνήθεια, που φανερώνει όμως επιπολαιότητα, απερισκεψία, κακοήθεια και πλήθος άλλων κακών.

Τι πρέπει να γίνει; Να τιμωρηθούν οι βλάσφημοι; Όχι να τιμωρηθούν, άλλα να παύσουν να βλασφημούν. Δεν ωφελεί να εφαρμοσθεί ο νόμος της Πολιτείας για να λείψει το κακό. Ο βλάσφημος πρέπει να θελήσει ο ίδιος την διόρθωση του. Να αισθανθεί την βαρβαρότητα του πάθους του και να ζητήσει να απαλλαγεί από αυτό. Να οπλισθεί με σταθερή θέληση. Κάθε πρωί, να βγαίνει απ’ το σπίτι του με την απόφαση να μη βλασφημήσει. Κάθε βράδυ να σκέπτεται αν βλασφήμησε και να ανανεώνει την απόφαση του. Να αποφεύγει τις αφορμές της βλασφημίας και τις συναναστροφές βλάσφημων. Να σκέπτεται, ότι ο Θεός, ως πανταχού παρών, βλέπει και ακούει ό,τι λέμε. Να ζητεί με τον εκκλησιασμό, με την προσευχή, με την εξομολόγηση, με τη θεία Κοινωνία, την βοήθεια του Θεού, για να κόψη το ελάττωμα του.

Αλλά και όσοι δεν βλασφημούν πρέπει να βοηθήσουν, ώστε να λείψει το κακό αυτό από την Κοινωνία και μάλιστα από την Χριστιανική Ελλάδα. Δεν πρέπει να ακούμε με απάθεια τις βλασφημίες. Είδα πολλές φορές ανθρώπους να εξανίστανται, να είναι έτοιμοι να επιτεθούν σε κάποιον, που τόλμησε να πει προσβλητικό λόγο για κάποιο μέλος της οικογενείας του. Και «αν δεν πάρει τον λόγο του πίσω» εκείνος, να απειλούν θεούς και δαίμονες. Και όμως μένουν απαθέστατοι, όταν ακούουν να βλασφημήται του Θεού το όνομα. Γιατί τάχα; Μήπως δεν είναι πατέρας μας και ευεργέτης ο Θεός; Υπάρχουν φίλαθλοι, που δεν θέλουν να ακούσουν κακό για την ομάδα τους. Κι όμως σαν Χριστιανοί ανέχονται να υβρίζεται ο Θεός, ο Σωτήρας των και η θρησκεία των.

Και αυτό να γίνει, όχι με επιπλήξεις, αλλά με φιλική υπόδειξη. Όχι μπροστά σε άλλους, αλλά ει δυνατόν ιδιαιτέρως. Οι προϊστάμενοι και υφιστάμενοι. Οι γονείς και οι διδάσκαλοι. Οι φίλοι και συνάδελφοι ας φροντίσουν, ο καθένας στον κύκλο του για την εξάλειψη του φοβερού κακού της βλασφημίας.

Οι φίλοι του τουρισμού, ας προσέξουν το ζήτημα ιδιαιτέρως. Όσοι αγαπούν την Ελλάδα ας φροντίσουν να μη προσβάλλεται ο πολιτισμός της με τις χυδαίες βλασφημίες. Όλοι μαζί οι Χριστιανοί ας εργασθούμε, ώστε να αποδίδεται στον Θεόν η τιμή που Του ανήκει.

Γ. Π. ΣΩΤΗΡΙΟΥ
«ΑΓΚΑΘΙΑ ΚΑΙ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ»

Από το Γεροντικό

Κάποιος αδελφός ρώτησε ένα γέροντα:
- Τι είναι καταλαλιά και τι κατάκριση;
Και ο γέροντας αποκρίθηκε:
-Η καταλαλιά αναφέρεται και στα αφανέρωτα και απόκρυφα αμαρτήματα, ενώ η κατάκριση (μόνο) στα φανερά. Κάθε λόγος λοιπόν, που δεν μπορεί κανείς να τον πει μπροστά στον αδελφό του, είναι καταλαλιά. Όπως λ.χ., αν πει κανείς, ότι ο τάδε αδελφός είναι καλός και αγαθός αλλά αμελής και αδιάκριτος, αυτό είναι καταλαλιά. Αν όμως κάποιος πει, ότι εκείνος ο αδελφός είναι πολυμέριμνος και φιλάργυρος, αυτό είναι κατάκριση. Γιατί κατέκρινε (όχι μόνο) τις πράξεις του (αλλά) και ολόκληρη τη ζωή του. Και τούτο είναι χειρότερο από την καταλαλιά.
Ο αββάς Υπερέχιος είπε:
- Το φίδι, με τον ψιθυρισμό του, έβγαλε την Εύα από τον παράδεισο. Μ’ αυτό λοιπόν (το φίδι) είναι όμοιος κι εκείνος που κατηγορεί τον πλησίον του, γιατί παρασύρει στην απώλεια, μαζί με τη δική του ψυχή, και την ψυχή εκείνου που τον ακούει.

Πλήρης Κατάλογος