ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ Α LΑ... ΕΛΛΗΝΙΚΑ;

Το Μυστήριο της Εξομολογήσεως έχει πολεμηθεί πολύ από τον Διάβολο και από πολλούς συνεργάτες του ανθρώπους γιατί είναι το καθαριστήριο και το ιατρείο της ανθρώπινης ψυχής. O Διάβολος δεν έχει πρόβλημα με την οποιαδήποτε εξομολόγηση των ανθρώπων αλλά μόνο με τη μυστηριακή, δηλαδή την μόνη αληθινή τους εξομολόγηση. Γι’ αυτό τους αφήνει ανενόχλητους να εξομολογούνται στον καθένα και να εξευτελίζονται στις τηλεοπτικές εκπομπές βγάζοντας τα εσώψυχά τους στη φόρα, τους εμποδίζει, όμως, με κάθε τρόπο να προσέλθουν στο εξομολογητήριο του Πνευματικού για να μη λάβουν την άφεση, που είναι η προϋπόθεση της υγείας και της χαράς της ψυχής.

Ανάμεσα σ’ αυτούς που πολεμούν την εξομολόγηση συγκαταριθμούνται και κάποιοι θεολόγοι, οι οποίοι, θέλοντας να φανούν μοντέρνοι, "αμπελοφιλοσοφούν" με θεολογική ημιμάθεια, με αποτέλεσμα να συσκοτίζουν τα πράγματα και να δημιουργούν σύγχυση στους ανθρώπους.

Έχοντες αποκοπεί από την μέχρι σήμερα σαρκούμενη πνευματική μας παράδοση, δεν βρίσκουν ερείσματα να στηρίξουν τις περίεργες αντιλήψεις τους για το μυστήριο της Εξομολογήσεως και άλλοτε χρησιμοποιούν λέξεις, που δεν μας λένε, ουσιαστικά, τίποτε και άλλοτε μας λένε πως τάχα η εξομολόγηση δεν πρέπει να γίνεται όπως μας διδάσκει η Εκκλησία μας γιατί... «δυστυχώς έχουμε ελάχιστες ή καθόλου πληροφορίες για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσε η Εξομολόγηση, ως μυστήριο επαναπροσαγωγής στην ευχαριστιακή κοινότητα, στα πλαίσια της Ελληνικής παράδοσης της αδιαίρετης Εκκλησίας»,όπως αυθαίρετα ισχυρίζεται ένας πολύ γνωστός σημερινός νεωτεριστής θεολόγος!

Υπάρχει όμως "Ελληνική παράδοση" Εξομολογήσεως; Η παράδοση έγινε άπαξ από τον Χριστό και συνεχίζεται μέχρι σήμερα ζωντανή από τον Χριστό διά του πνευματικού πατέρα στον πνευματικό υιό του. Δεν υπάρχει "Ελληνική παράδοση".

Το μυστήριο της Εξομολογήσεως μας παρεδόθη από τον Χριστό εντός του μεγάλου μυστηρίου της "ποιμαντικής επιστήμης".

Οι άγιοι Απόστολοι έγιναν πρώτα "Μαθηταί" του Χριστού, διδάχθηκαν απ’ αυτόν και κατόπιν κρίνοντες τον εαυτόν τους σύμφωνα με τη διδασκαλία και τη ζωή του Χριστού, μετανοούσαν (=μετά καταλάβαιναν =μετά αποκτούσαν γνώση) και ύστερα εξομολογούντο σ’ Αυτόν. Εξομολογούντο συνεχώς και ο Χριστός συνεχώς τους διόρθωνε. Αυτό μας το διδάσκει σε πολλά σημεία το ιερό Ευαγγέλιο. Αυτό μας το αποκαλύπτει και ο ίδιος ο Χριστός στην Προσευχή Του προς τον Ουράνιο Πατέρα: "Οτε ήμην μετ’ αυτών, εγώ ετήρουν αυτούς εν τω ονόματι σου" (Ίω. 17, 12).

Ο Χριστός για τους Μαθητάς Του ήταν πρωτίστως ο πραγματικός Πατέρας τους, ο Διδάσκαλος τους. Τον έζησαν από κοντά. Από τότε που τον πρωτοσυνάντησαν και τον ερώτησαν "διδάσκαλε πού μένεις;". "Ύστερα ήλθον και είδον που μένει και παρ’ αυτώ έμειναν την ημέραν εκείνην" (Ίω. 1, 39). Και όχι μόνο την ημέρα εκείνη, άλλα όσο μπορούσαν συχνότερα ήσαν κοντά του και ανεπτύσσοντο πνευματικά.

Ο άγιος Νεκτάριος μας διδάσκει ότι ο εξομολογούμενος κατά την παράδοση του Χριστού "αναπτύσσεται πνευματικώς

α) διότι δια της διδασκαλίας αι του διδασκάλου γνώσεις μεταδίδονται ολίγον κατ' ολίγον εις τον έξομολογούμενον, ως εις μαθητευόμενον,

και β) διότι ο νους αυτού καθοριζόμενος από του σκότους της αμαρτίας και της πλάνης φωτίζεται και κατανοεί τα θαυμάσια του Θεού και αναπτύσσεται".

Αλλά και ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός μας διδάσκει για την εξομολόγηση «ότι ο ανεξομολόγητος άνθρωπος είναι όμοιος με έναν αβάπτιστον και είναι αδύνατον να σωθεί. Γι’ αυτό μας συνιστά: "Να εξετάζετε να ευρίσκετε πνευματικόν καλόν και να του ειπήτε ο καθένας έτσι: Εγώ πνευματικέ μου, έχω να κολασθώ, διότι δεν αγαπώ τον Θεόν και τον αδελφόν μου καθώς πρέπει... Όταν σε ελέγξει ο πνευματικός... τότε εσύ να μη ρίξεις την αφορμήν εις άλλον, τάχα πως σε επαρακίνησεν, ούτε να προφασιστείς πως σε εσκέλισεν ο Διάβολος, αλλά να κατηγορήσεις του Λόγου σου και να είπης το κακόν σου το κεφάλι εις όλα σου έφταιξε. Ό,τι και να σου ειπή ό πνευματικός και ό,τι να σε νουθετήσει, να τα βάλεις μέσα εις τον νουν σου και επάνω εις το κεφάλι σου και ό,τι θέλει να σε κανονίσει να τα δεχθείς μετά πάσης χαράς και να υποσχεθείς να τα κάμεις και να αποφασίσεις πλέον με στερεάν γνώμην, όπου καλυτέρα να αποθάνεις, παρά να ματαπέσεις και να ματακάμεις τα όμοια αμαρτήματα".

Έτσι έζησαν και οι Πατέρες μας το μυστήριο της εν Χριστώ αναγεννήσεως τους, έτσι απλά, με τη ζωή, τη συμπεριφορά τους και τη διδασκαλία τους το παρέδωσαν σ’ εμάς. Έτσι τους ζήσαμε. Ζήσαμε και ζούμε κοντά τους, γιατί αυτοί με τη βιοτή τους ξαναζωντανεύουν το Ευαγγέλιο της εν Χριστώ ελευθερίας, διά της καταπολεμήσεως των παθών και των αλόγων επιθυμιών μας.
Έτσι ζούμε τους Πατέρες μας, έτσι μάθαμε, και γι’ αυτό δεν καταλαβαίνουμε τι σχέση έχουν αυτά πού ζήσαμε και ζούμε, με αυτά που γράφουν οι διάφοροι νεολόγοι, για ...χαμένες πληροφορίες περί του μυστηρίου της Εξομολογήσεως!

π. Βασιλείου Ε. Βολουδάκη

 

«Παιδίον Ιησούς»

«Στην βυζαντινή μας ζωγραφική το παιδίον Ιησούς βασταζόμενον στην αγκαλιά της Αγίας Θεοτόκου δεν εικονίζεται σαν ένα ανώριμο χαριτωμένο ανθρωπάκι αλλά, ενώ δεν υστερεί καθόλου σε παιδικότητα, είναι πάντα ο Κύριος.

Τις άγιες αυτές ήμερες θα μας δοθεί η ευκαιρία να συναντήσουμε τον σαρκωθέντα Θεό μας ως βρέφος, ως νήπιον, ως παιδίον. Θα διαπιστώσουμε για μία ακόμη φορά ότι έχουμε ένα ταπεινό Θεό, που σέβεται την ελευθερία μας. Ελεύθερα πιστεύουμε ότι το παιδίον αυτό είναι ο Άκτιστος και Δημιουργός του σύμπαντος Κύριος και Θεός. Γι’ αυτό η πίστις μας έχει άξια. Δεν είναι φιλοσοφία ούτε ιδεολογία. Είναι κοινωνία αγάπης και εμπιστοσύνης στον πτωχεύσαντα Θεό μας.

Μία τέτοια κοινωνία με το παιδίον Ιησούς προϋποθέτει ότι και εμείς θα γίνουμε παιδία. Θα παραιτηθούμε από τον εγωισμό μας, την ψευδοαυτάρκεια της λογικής μας, την πονηρία μας, για να δεχθούμε με απλότητα και εμπιστοσύνη το υπέρλογο και όχι παράλογο μυστήριο του Χριστού. Πρέπει να νηπιάσουμε κατά την κακία και όχι κατά τας φρένας, όπως μας παραγγέλλει ο θείος Απόστολος, για να ζήσουμε το μυστήριο του Χριστού (Α' Κορ.ιδ'20).

Στην ευλογημένη ελληνορθόδοξη παράδοση μας αυτές τις άγιες ημέρες τα παιδιά εχαίροντο ιδιαίτερα για την θεία Γέννησι. Έψαλλαν τα κάλαντα, γέμιζαν τις εκκλησίες, έκαναν χριστουγεννιάτικες εορτές στα σχολεία. Μαζί τους εχαίροντο και όσοι ενήλικες ζούσαν κάτι από την απλότητα και αθωότητα των παιδιών.

Με πολύ πόνο διαπιστώνουμε ότι κάποιοι κάνουν ό,τι μπορούν, για να κρύψουν από τα παιδιά το παιδίον Ιησούς. Αντί Αυτού τους προσφέρουν μάγους, μάγισσες, νεράιδες, εξωγήινα όντα, που μοιάζουν με διαβολάκια. Τα παιδικά περιοδικά, που ως ένθετα προσφέρουν κάποιες μεγάλες εφημερίδες, όχι μόνον προβάλλουν τα Χριστούγεννα χωρίς Χριστό, άλλα και έμμεσα εμπαίζουν τον Χριστό και την χριστιανική πίστη. Μήπως και αυτά αποτελούν προετοιμασία για την παγκοσμιοποιημένη κοινωνία, την πανθρησκεία και τον Αντίχριστο, για τα οποία κάθε τι το Χριστιανικό και Ορθόδοξο πρέπει να κατεδαφισθεί;

Ο Κύριος Ιησούς όχι μόνον έγινε ο Ίδιος παιδίον, αλλά αγάπησε τα παιδιά και τα εκάλεσε κοντά Του, τα ευλόγησε και είπε: Εάν μη στραφήτε και γένησθε ως τα παιδία, ου μη είσέλθητε εις την βασιλείαν των ουρανών" (Ματθ. ιη'3).

Και σήμερα σε όσους δεν αφήνουν τα παιδιά να Τον πλησιάσουν, επαναλαμβάνει: Άφετε τά παιδία έρχεσθαι προς με (Λουκ. ιη' 16). Θέλει κοντά Του τους ανθρώπους από την παιδική τους ηλικία, για να τους δώσει ελπίδα, νόημα, ζωή, φως, χαρά. Για να τους δώσει εφόδια, με τα οποία θα μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τους πειρασμούς, τις προκλήσεις, τα ναυάγια της ζωής».


Χριστουγεννιάτικο μήνυμα καθηγουμένου Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους π. Γεωργίου

Πλήρης Κατάλογος