Ζούμε
σε κόσμο αμαρτωλό. Καθημερινά διαπράττονται χίλια δυο κακά
(κλοπές, ληστείες, δολοφονίες), όχι μόνο στην πατρίδα μας, αλλά
παντού, σ’ όλη τη γη. Γίνονται τόσο πολλά, ώστε όλα αυτά
τα φοβερά μας έγιναν «ρουτίνα».
Και δεν γίνονται μόνο σήμερα. ανέκαθεν γίνονταν, από το
ξεκίνημα της ανθρωπότητας μέχρι τούτη τη στιγμή. Με άλλα λόγια, στα
τόσα εκατομμύρια χρόνια, δεν υπήρξε εποχή που να βασιλεύει στον κόσμο
η αγάπη, η δικαιοσύνη, η ειρήνη, η αυτοθυσία. Φαίνεται, λοιπόν, πώς
άρχοντας αυτού του κόσμου είναι ο διάβολος (1ωά, 1231).
Κοσμοκράτορας! (Εφεσ. 6:12).
Φαίνεται, αλλά δεν είναι.
Ο διάβολος απλώς ρίχνει στο μυαλό σου την ιδέα του κακού. Από
κει και πέρα αναλαμβάνεις εσύ τη «διεκπεραίωση»
Αναλυτικότερα: Σου βάζει (ο διάβολος) τη σκέψη για να κλέψεις. Εσύ
σχεδιάζεις πότε, πως, και τι θα κλέψεις.
Μπορεί να σχεδιάσεις άλλα τώρα, άλλα την άλλη μέρα, και άλλα την παρά
άλλη. Και όχι μόνο. Μπορεί να κατέστρωσες στην εντέλεια τα
σχέδιά σου και να ξεκίνησες για την κλοπή, και καθ’ οδόν να
σκεφθείς κάτι άλλο και να αναβάλλεις την κλοπή. Οπότε γυρίζεις ξανά
στο σπίτι σου βάζοντας καινούργια σχέδια. Και ξεκινάς για
δεύτερη φορά. Και τώρα κλέβεις. Λοιπόν, ο διάβολος σε έκανε και
έκλεψες, ή ο εαυτός σου; Αυτός σου κατέστρωσε τα σχέδια, αυτός σου
άνοιξε τα χέρια και άρπαξες τα ξένα πράγματα, η εσύ;
Εσύ ήσουν ο κύριος του «παιχνιδιού». Εσύ έκλεψες, όχι ο διάβολος.
Το ίδιο ισχύει για την κάθε πράξη πού κάνεις, καθώς και για το
κάθε κακό που κάνεις. Εσύ το κάνεις. Το ίδιο ισχύει και για το φίλο
σου, και για τον οποιοδήποτε γνωστό η άγνωστο συνάνθρωπό σου. Με ένα
λόγο: το κακό δεν το κάνει ο διάβολος, αλλά η αδυναμία σου. Αν το
έκανε ο διάβολος, τότε εσύ θα ήσουν αθώος. Όσα εγκλήματα και αν
έκανες, θα πήγαινες στον παράδεισο και στην κόλαση θα πήγαινε
μόνο ο διάβολος.
Είδαμε, πόσο ο διάβολος βασανίζει τον δαιμονισμένο. Όμως
δεν προσέξαμε κάτι το σημαντικό: Δε βασανίζει συνεχώς, μέρα - νύχτα το
θύμα του, αλλά κατά διαστήματα. Στις περισσότερες στιγμές το
αφήνει ελεύθερο, αβασάνιστο. Γιατί άραγε; Γιατί τόση ευσπλαχνία; Τόση
συμπόνια;
Δεν το κάνει από ευσπλαχνία και συμπόνια, αλλά από αδυναμία. Βασανίζει
δηλαδή το θύμα του, όχι όταν θέλει ο ίδιος, αλλά όταν το επιτρέπει ο
Κύριος. Χωρίς την άδειά Του δεν μπορεί να πειράξει άνθρωπο. Για να
πειράξει τον δίκαιο Ιώβ, ζήτησε άδεια από τον Κύριο (lώ6'.
Β:2).
Ούτε κι' αυτά τα άλογα
ζώα (!) δεν μπορεί να πειράξει χωρίς την έγκριση του Κυρίου! Ας
θυμηθούμε, προκειμένου να μπει μέσα στα γουρούνια (!), ζήτησε
την άδειά Του! (Μάρκ. 5:13) Και μόλις τα δαιμόνια μπήκαν στα
γουρούνια, τα γουρούνια όχι απλώς πήγαν, αλλά όρμησαν στη θάλασσα και
στο γκρεμό (Μάρκ. 5:13). Τέτοια μανία!
Ο διάβολος δεν έχει
«προηγούμενα» με τα γουρούνια, αλλά με τον άνθρωπο, προπαντός με τον
χριστιανό, επειδή πιστεύει στο Xριστό, τον εχθρό του διαβόλου. Αν,
λοιπόν, ο διάβολος εξόντωσε μονομιάς τους χοίρους, ας σκεφθούμε πόσο
σφοδρά επιθυμεί να εξοντώσει τούς ανθρώπους! Πόσο θα
ήθελε να μπει σ’ όλους τούς ανθρώπους και να ορμήσουν όλοι
τους στους γκρεμούς και στις θάλασσες και να εξαφανιστούν!
ούτως ώστε να μην υπάρχει επί γης κανένας άνθρωπος ( προπαντός
χριστιανός, πού να λατρεύει τον εχθρό του).
Και όμως! ΠΑΝΤΟΤΕ
αιώνες, αιώνων υπάρχει το γένος των ανθρώπων (και των χριστιανών!)
Άρα ο Παντοκράτωρ Κύριος πάντοτε κρατεί αιχμάλωτο το διάβολο.
Λοιπόν, ποιος είναι ο κύριος του κόσμου;
Εφόσον ο Θεός βάζει
«φρένο» στην «παντοδυναμία» του διαβόλου, σημαίνει ότι Αυτός είναι
Παντοδύναμος. Συνεπώς:
Μπορεί ανά πάσα στιγμή
να κάνει πράγματα θαυμαστά. Με μια ματιά Του, λ.χ. να τρέμει επί ώρες
ολόκληρη η γη (Πρβλ. Ψαλ(λ. 103), κι' ολόκληρος ο κόσμος να Τον
προσκυνήσει ως Κύριο και Θεό Του. Τον κλέπτη πού πάει να κλέψει, να
τον ακινητοποιήσει, το ίδιο να κάνει και στο δολοφόνο, κ.α. ούτως ώστε
να εκλείψει άπαξ δια παντός το κακό από τη γη. Να γίνει ή γη επίγειος
Παράδεισος!
Όμως ο Θεός δεν κάνει
τίποτε απ' αυτά. Μπορεί, αλλά δεν θέλει (ενώ ο διάβολος θέλει, αλλά
δεν μπορεί). Δεν θέλει, γιατί είναι Θεός Αγαθός. Θέλει να πράττουμε
το αγαθό ελεύθερα, όχι από πίεση δική Του. Αφήνει τα πάντα στη
διάθεσή μας.
Αρχιμ. ΒΑΣ. ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ
---------------------------------------------
Σταυρός
ο φύλαξ πάσης της οικουμένης.
Σταυρός η ωραιότης της Εκκλησίας.
Σταυρός βασιλέων το κραταίωμα.
Σταυρός πιστών το στήριγμα.
Σταυρός, Αγγέλων η δόξα και των δαιμόνων το τραύμα.
---------------------------------------------
Kύριε
όπλον κατά του διαβόλου, τον Σταυρόν Σου ημίν δέδωκας. Φρίττει γαρ και
τρέμει, μη φέρων καθοράν αυτού την δύναμιν, ότι νεκρούς ανιστά, και
θάνατον κατήργησε. Δια τούτο προσκυνούμεν την ταφήν Σου και την
έγερσιν.
Μια Δυναμική Προσευχή
Έφεραν κάποτε στον Μ. Αντώνιο ένα δαιμονισμένο, με δαιμόνιο φοβερό,
πού έβριζε και τον ίδιο τον ουρανό. Το πρόσεξε αυτό ο όσιος και λέει:
-Δεν είναι έργο δικό μου να βγάζω τέτοιο δαιμόνιο. Τέτοιο χάρισμα έχει
ο αββάς Παύλος ο Απλούς.
Τους πήγε λοιπόν στον όσιο Παύλο και τού είπε:
- Αββά Παύλε, βγάλε το δαιμόνιο από τον άνθρωπο αυτόν, για να γυρίσει
υγιής στο σπίτι του.
-Γιατί δεν το βγάζεις εσύ;
-Δεν ευκαιρώ εγώ. Έχω άλλο έργο.
Τους άφησε ο Μ. Αντώνιος και έφυγε. Ο όσιος Παύλος προσευχήθηκε θερμά
και λέει στο δαιμόνιο.
-Είπε ο αββάς Αντώνιος να βγεις από τον άνθρωπο αυτόν.
-Δεν βγαίνω, παλιόγερε, απαντά εκείνο.
-Βγες, το είπε ο αββάς Αντώνιος.
Το δαιμόνιο τότε άρχισε να βρίζει και τον Μ. Αντώνιο. Τότε ο όσιος
βγήκε από το κελί του μέσα στο καταμεσήμερο, ανέβηκε σε μια πέτρα
πυρωμένη από τον ήλιο και φώναξε:
-Κύριε Ιησού Χριστέ, δεν θα κατεβώ απ' αυτήν την πέτρα, δεν θα φάω και
δεν θα πιω τίποτε μέχρι να πεθάνω, αν δεν βγάλεις το πονηρό πνεύμα και
δεν ελευθερώσεις αυτόν τον δούλο Σου.
Πριν τελειώσει η προσευχή του οσίου, το δαιμόνιο είχε εξαφανισθεί.
(Λαυσαϊκή
παροιμία)