|
ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ
Μου γράφεις, ότι συνάντησες έναν, που δεν πίστευε στον Θεό, μα
ήταν πολύ δεισιδαίμονας! Δεν πίστευε σε Θεό! Όμως έτρεχε στις
τσιγγάνες από παιδί, να του πουν την μοίρα του! Και υποστήριζε, ότι η
μαγική τέχνη των τσιγγάνων είναι επάνω από όλες τις επιστήμες. Φοβόταν
πολύ το κακό που έβλεπε. Αν γινόταν κάποιο ατύχημα στον δρόμο του,
γύριζε το κεφάλι του αλλού! Την Τρίτη την θεωρούσε γρουσούζικη ημέρα.
Τέτοια ημέρα ούτε εργαζόταν, ούτε καν έβγαινε από το σπίτι του! Τον
αριθμό 13 τον απόφευγε σαν την φωτιά! Κάποιος έγραψε αστειευόμενος το
νούμερο 13 στην καρέκλα, που είχε τεθεί μπροστά του. Και εκείνος του
την κοπάνισε με μανία στο κεφάλι! Κατά τα άλλα ήταν... μορφωμένος
άνθρωπος!
Γιατί απορείς, αγαπητέ μου; Η αθεΐα και η δεισιδαιμονία πάνε μαζί!
Φαίνεται αφύσικο. Και όμως είναι το πιο φυσικό. Ψέμα και το ένα, ψέμα
και το άλλο. Και τα δύο προέρχονται από εκείνον, που ο Χριστός τον
ονόμασε «πατέρα του ψεύδους».
Η αλήθεια είναι πάντα η ίδια, ενώ το ψέμα μοιάζει με τον χαμαιλέοντα,
πού αλλάζει συνεχώς χρώματα. Δεν είναι καθόλου αφύσικη η σχέση της
αθεΐας με την δεισιδαιμονία, όπως νόμιζες! Πάνε τόσο φυσικά μαζί, όσο
η φωτογραφία με την κορνίζα. Χωρίς Θεό, το κάθε τι καταντάει κορνίζα
της δεισιδαιμονίας. Το ένα ψέμα αναζητεί το άλλο.
Όταν ο βασιλιάς Σαούλ έπαυσε να υπακούει στον Θεό, δια του προφήτου
Σαμουήλ κατέφυγε στην εγγαστρίμυθο μάγισσα της πόλεως, Αενδώρ, να του
ειπεί την αλήθεια να της ζητήσει συμβουλή! Ο Φίλιππος ο ωραίος,
βασιλιάς της Γαλλίας, ήταν ξακουστός για δύο πράγματα: γιατί ήταν
άθεος, και γιατί έλεγε στους επισκέπτες του την τύχη τους, κοιτάζοντας
το φλυτζάνι του καφέ.
Δεν διάβασες στην αγία Γραφή, ότι οι δύο ψεύτες, Ηρώδης και Πιλάτος,
πριν από την δίκη του Χριστού, πού είναι η Αλήθεια, έγιναν φίλοι; Έτσι
και σήμερα. Οι άθεοι και οι ψεύτες συχνά συμφιλιώνονται και συμμαχούν,
προκειμένου να πολεμήσουν την αλήθεια!
Κοίταξε την δεισιδαιμονία των Εβραίων! Ήθελαν να φονεύσουν τον Χριστό.
Και τον επήγαν από τού Καϊάφα στο πραιτώριο. Και δεν μπήκαν στο
πραιτώριο, για να μη μιανθούν (Ιω. 18, 28). Γιατί ξημέρωνε γιορτή! ΝΑ
φονεύσουν αθώο άνθρωπο, δεν τούς ήταν μίασμα! ΝΑ εισέλθουν στο
πραιτώριο την εορτή, τούς ήταν μίασμα!
Τα ίδια συμβαίνουν και σήμερα. Πέταξαν την πίστη και πλημμύρισαν τον
κόσμο με προλήψεις και δεισιδαιμονίες. Πέταξαν τον αληθινό Θεό και
παρέδωσαν τούς εαυτούς των στον αντίχριστο, για τον οποίον είπε ο
Χριστός: «Εκείνος, δηλαδή ο διάβολος, είναι απ' αρχής ανθρωποκτόνος».
Αυτό σίγουρα δεν το γνωρίζει ο γνωστός σας κύριος, πού πέταξε τον Θεό
και εγκολπώθηκε τις τσιγγάνικες δεισιδαιμονίες.
ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ + ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΧΡΙΔΟΣ
Ο ΝΑΟΣ
Τι χρειάζεται κάθε μέρα και ώρα στον αμαρτωλό και ακάθαρτο άνθρωπο;
'Έλεος, κάθαρσις και αγιασμός. Πού ιδιαιτέρως προσφέρονται αυτά τα
ουράνια δώρα; Στην Εκκλησία. Πότε; Κατά την τέλεση των ιερών
ακολουθιών και των μυστηρίων. Είναι βέβαια δυνατόν να δίδονται σε κάθε
τόπο και χρόνο, αλλά πουθενά τόσο πλούσια όσο στον ναό. Για τον λόγο
αυτό ο ναός για τον χριστιανό είναι ό,τι πιο πολύτιμο. Οίκος Θεού,
«πηγή ύδατος ζώντος», τόπος παροχής του θείου ελέους και των
χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος.
Αγ. Ιωάννης της
Κρονστάνδης
ΟΙ ΠΕΙΡΑΣΜΟΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ
ΑΝΤΩΝΙΟΥ
Από την αρχή της μοναχικής του ζωής ο Μ. Αντώνιος δοκίμασε φοβερούς
πειρασμούς. Ο διάβολος του ψιθύριζε:
-Αντώνιε, τι θα πει ασκητική ζωή; Ξέχασες τα πατρικά σου κτήματα, τούς
συγγενείς, τα πλούτη, την δόξα, τις ανέσεις; Δεν ξέρεις ότι έχεις κι
εσύ δικαιώματα στην ζωή; Ότι ο δρόμος της αρετής είναι δύσκολος και
σχεδόν ακατόρθωτος; Ότι το σώμα σου είναι ασθενικό και δεν θα υποφέρει
την πολλή κακοπάθεια;
Άλλοτε πάλι του τάραζε την σκέψη στις ώρες του ύπνου με ανήθικους
λογισμούς. Έπαιρνε ακόμη διάφορες μορφές ασέμνων γυναικών, για να τον
οδηγήσει στην ακολασία, ή αγρίων θηρίων, για να του προκαλέσει πανικό.
Σε όλα αυτά ο όσιος πολεμούσε με την προσευχή, την νηστεία, την
κακοπάθεια, τις άγιες σκέψεις που εξύψωναν τον νου του στον Χριστό.
Σκέψεις για την αθανασία της ψυχής, την μέλλουσα κρίση, την αιώνια
μακαριότητα των αγίων και την ατελεύτητη κόλαση των αμαρτωλών, έσβηναν
τις φλόγες των πειρασμών και τον ελευθέρωναν από τις παγίδες του
διαβόλου.
Κάποτε μαζεύτηκαν πολλοί δαίμονες μέσα στην νύχτα κοντά στο ασκητήριο
τού Μ. Αντωνίου και έκαναν τέτοιο θόρυβο που νόμιζε κανείς ότι
καταστρεφόταν το σύμπαν. Του φάνηκε ότι γκρεμίστηκε το καλύβι του και
πως από παντού ορμούσαν αγριεμένα θηρία. Ο τόπος γέμισε λιοντάρια,
αρκούδες, πάνθηρες, ταύρους, λύκους, φίδια και σκορπιούς. Το κάθε
θηρίο ενεργούσε με τον δικό του τρόπο. Το λιοντάρι βρυχόταν έτοιμο να
ριχθεί στο θύμα του. Ο ταύρος πρότεινε τα κερατά του. Ο λύκος
τεντωνόταν για να ορμίσει. Το φίδι σερνόταν κοντά του. Όλα έκαναν ένα
τρομακτικό θόρυβο.
Σε λίγο άρχισαν τα δαγκώματα και τα χτυπήματα. Ο άγιος ένιωθε φοβερό
σωματικό πόνο. Η ψυχή του όμως δεν λύγισε. Ενώ στέναζε από τον πόνο,
απευθύνθηκε στους εχθρούς:
-Εάν είχατε
πραγματική εξουσία πάνω μου, θ’ αρκούσε ένα θηρίο για να με θανατώσει.
Επειδή όμως ο Θεός μου σας έχει συντρίψει, προσπαθείτε να με φοβίσετε
με το πλήθος σας.
Οι εχθροί έτριξαν τα δόντια και εξαφανίσθηκαν.
Οι δαίμονες μακάρισαν κάποτε τον Μ. Αντώνιο, για να τον ρίξουν στην
υπερηφάνεια, και αυτός αμέσως τους καταράστηκε.
Άλλη φορά του προφήτευσαν πλημμύρα του Νείλου, και αυτός τους ρώτησε:
-Και
σας, τι σας νοιάζει;
Άλλη φορά του παρουσιάσθηκαν σαν αγριεμένοι πάνοπλοι στρατιώτες, και
αυτός άρχισε να ψάλλει: «Ούτοι εν άρμασι και ούτοι εν ίπποις. ημείς
δε εν ονόματι Κυρίου Θεού ημών μεγαλυνθησόμεθα».
Άλλη φορά ήρθαν με φωτεινή μορφή λέγοντας:
-Ήρθαμε να σου φέξουμε!
Εκείνος έκλεισε τα μάτια και άρχισε την προσευχή, μέχρις ότου έφυγαν
ντροπιασμένοι.
Κάποτε παρουσιάσθηκε στον Μ. Αντώνιο ο διάβολος σαν ένας μεγαλοπρεπής
γίγαντας και του είπε:
-Εγώ
είμαι η δύναμη του Θεού! Τι θέλεις να σου χαρίσω; Τότε ο όσιος
προσευχόμενος στον Θεό τον φύσηξε και ο γίγαντας εξαφανίσθηκε.
Σε καιρό νηστείας ο διάβολος πλησίασε τον Μ. Αντώνιο με μορφή μοναχού
κρατώντας ψωμιά και του είπε:
-Αδελφέ, φάγε τώρα και άσε τις υπερβολές. Θ’ αρρωστήσεις και τι θα
γίνεις;
Ο όσιος άρχισε τότε την προσευχή και ο πανούργος διάβολος σαν καπνός
βγήκε από την πόρτα και χάθηκε.
(Βίος οσίου Aντωvίου)
|