Καθώς θέλετε, ίνα ποιώσιν
υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς» (Λουκ. 6:31) : Όπως
θέλετε να σας συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, έτσι να συμπεριφέρεσθε και
σείς σ’ αυτούς.
Α. «Ό μισείς,
μηδενί ποιήσεις» (Τωβίτ 15:14)
«Εκείνο το οποίο εσύ μισείς, μην το κάνεις σε κανένα»,λέει ο Θεός. Το
εφαρμόζεις; Ας κάνουμε ένα τεστ:
α. Σίγουρα ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ να σου λένε ψέματα, να σε κατακρίνουν, να σε
υβρίζουν, να οργίζονται εις βάρος σου, να σε ελέγχουν, ή έστω αν σε
ελέγχουν, να σε ελέγχουν «μαλακά» κ.λ.π. Το ίδιο, λοιπόν, κάνε και συ
και στο συνάνθρωπο σου. Μην του λες ψέματα, μην οργίζεσαι εις βάρος
του, μην τον κατακρίνεις, μην τον ελέγχεις κ.ά.
β. Θα πεις: Μα όταν ο άλλος με κατακρίνει, με υβρίζει, με προσβάλλει,
είναι δυνατόν να μην κάνω και εγώ το ίδιο;
Ερωτάσαι: ποιόν έχεις ως
οδηγό στη ζωή σου; Τον Θεό ή το τρελό «εγώ» σου;
Αν έχεις το «εγώ» σου,
βρίσε! Αν έχεις το Θεό, οφείλεις να συμμορφωθείς με την εντολή Του: «ό
μισείς, μηδενί ποιήσεις».
Β. «Καθώς θέλετε…»
Α. Υπενθυμίζουμε τον
λόγο του Κυρίου: «Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και
υμείς ποιείτε αυτοίς» (Λουκ.6:31)
Θέλεις, απαιτείς ο
πλησίον σου, όποιος και αν είναι αυτός, να σου συμπεριφέρεται με
πραότητα; Συμπεριφέρσου και συ το ίδιο.
Θέλεις να σου δείχνει κατανόηση; Δείξε του και συ.
Θέλεις να σου μιλάει ευγενικά; Μίλησε του και συ.
Θέλεις να σε ξεκουράζει ψυχικά και σωματικά; Κάνε και συ το ίδιο σ’
αυτόν.
Θέλεις να σου δείχνει καλοσύνη; Δείξε του και συ.
Β. Αν κάνεις έτσι, με το δίκιο σου απαιτείς να σου φέρνονται καλώς και
οι άλλοι. Αν δεν κάνεις έτσι, πώς απαιτείς να σου συμπεριφέρονται
καλώς;!! Πώς; Εσύ να τους κατακρίνεις, να τους υβρίζεις, και αυτοί να
σε προσέχουν σαν τα μάτια τους! Τι απαίτηση είναι αυτή;
Γ. Όπως σου φέρνονται, σου φέρνονται. Ας μην παραπονείσαι. Και μην
κοιτάζεις πάντα τους απέξω. Ρίξε και καμιά ματιά στον εαυτό σου.
«Αγαπάτε, για να σας
αγαπούν» (Άγιος Νεκτάριος).
Αρχ. Βασ. Μπακογιάννη
Από το Γλωσσάρι
Ανάσταση
νεκρών: Είναι κατ' εξοχήν χριστιανική
διδασκαλία και δόγμα της πίστεώς μας. Την κήρυξε ο Χριστός και την
επιβεβαίωσε με τη δική Του Ανάσταση. Θα πραγματοποιηθεί κατά τη Β΄
Παρουσία του Kυρίου. Τότε οι νεκροί θ’ αναστηθούν για ν’ ακολουθήσει η
τελική κρίση. Όσοι εκείνη την περίοδο θα ζουν, «εν ριπή
οφθαλμού» θ’ αποκτήσουν και αυτοί τα νέα αναστημένα σώματα, τα οποία
θα είναι τα ίδια, με αυτοσυνειδησία ταυτόχρονα όμως θα είναι και
εντελώς καινούργια (όπως του Χριστού μετά την Ανάστασή Του), φωτεινά
και λαμπρά. Ο άνθρωπος τότε θα γίνει ισάγγελος, εφ’ όσον στην τελική
κρίση συγκαταριθμηθεί μετά των δικαίων, οπότε θα του χαριστεί η
αιώνιος ζωή.
ΠΕΡΙ ΑΝΕΞΙΚΑΚΙΑΣ
Μια
βραδιά στο χοιροστάσιο
Ο επιφανέστερος μητροπολίτης Ρουμανίας κατά τον 19ο αιώνα
ήταν ο Γρηγόριος Μικουλέσκυ (1765-1834). Ενώ ζούσε ασκητικά στο
μοναστήρι του Νεάμτς, δέχθηκε στις αρχές του 1823 στο κελλί του μια
ομάδα επισήμων που του ανήγγειλαν:
-Ο ηγεμόνας της χώρας θέλει να σε κάνει μητροπολίτη και σε προσκαλεί
να έλθεις στην πρωτεύουσα.
-Αφού η μεγαλειότητα του με προσκαλεί, θα έλθω, απάντησε ο ασκητής.
Για να ποιμάνω όμως το ποίμνιο του Χριστού, είμαι εντελώς ανάξιος. Και
μόνο η σκέψη αυτή με τρομάζει.
Έτσι μετά δύο ημέρες ξεκίνησε για τι Βουκουρέστι. Όταν πέρασε από το
χωριό Τουνάρι, ο ιερέας τον είδε κακοντυμένο και τον έκλεισε στο
χοιροστάσιο του νομίζοντας ότι ήταν κανένας αλήτης, ψευτοκαλόγερος.
Την άλλη ημέρα ένας υπηρέτης τον απελευθέρωσε στα κρυφά.
Μετά από λίγο καιρό ο ιερέας τον είδε μητροπολίτη και τάχασε. Ο
ανεξίκακος όμως μητροπολίτης του είπε χαμογελώντας:
-Μη λυπάσαι, πάτερ, γιατί οι χοίροι της αγιότητας σου μου φέρθηκαν
καλά εκείνη τη νύχτα!
ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ
Έλληνας δημοσιογράφος, που
βρέθηκε στην Αμερική, διηγείται τα εξής:
Στο υπόγειο του μετρό της Ν. Υόρκης, καθόταν μια κοπέλα σε αθλία
κατάσταση, ζητώντας εεημοσύνη. Ο δημοσιογράφος την πλησίασε. Την
κοίταξε με συμπόνοια. Και έδωσε τον όβολο του. «Σ’ ευχαριστώ που
γύρισες να με κοιτάξεις», του είπε. Προσέξτε: Δεν είπε: «σ’ ευχαριστώ
που μου έδωσες κάτι», αλλά «που γύρισες να με κοιτάξεις».
Α. Μπορεί
προηγουμένως και άλλοι να της έδωσαν κάτι. Όμως, δεν της έδωσαν σαν
άνθρωποι, αλλά σαν άνθρωποι-ρομπότ, χωρίς να την πλησιάσουν, χωρίς να
την κοιτάξουν. Έδωσαν τον όβολο τους, συνεχίζοντας αμέριμνα τον δρόμο.
Λες και πετούσαν σκουπίδια σε κάδο απορριμμάτων. Και η δύστυχη κοπέλα,
είτε λάμβανε, είτε όχι, πονούσε ψυχικά. Τώρα, που κάποιος άγνωστος την
κοίταξε και της έδωσε σημασία, ανάσαινε βαριά, ανακουφίσθηκε. Πιο πολύ
ευχαριστήθηκε από το
βλέμμα ευσπλαχνίας του δημοσιογράφου μας, παρά από τον όβολο του!
Με άλλα λόγια, μεγαλύτερη ανάγκη είχε η ψυχή της, παρά το σκελετωμένο
της σώμα!
Β. Η δύστυχη αυτή κοπέλα (θύμα των ναρκωτικών…) υπέφερε ψυχικά, επειδή
περιφρονείτο από αγνώστους, περαστικούς ανθρώπους. Πόσο θα υπέφερε,
όταν περιφρονείτο από δικούς της ανθρώπους! Όταν οι γνωστοί της και οι
φίλοι της δεν γύριζαν να την κοιτάξουν! Την περιφρονούσαν…
Γ. Δηλαδή: Με την περιφρόνηση κανείς δεν σε υβρίζει, κανείς δεν σε
κατηγορεί, κανείς δεν σε συκοφαντεί, απλώς κανείς δεν σου δίνει
σημασία. Παρόλο αυτό πονάς! Και όσο το σκληρό σου περιβάλλον
εξακολουθεί να σε περιφρονεί, τόσο ο ψυχικός σου πόνος γίνεται
αφόρητος!
Αρχ. Βασ. Μπακογιάννη
