Η  ΓΛΥΚΥΤΕΡΗ  ΖΩΗ 

           Τη  μνήμη της Αγίας Γλυκερίας, εορτάζουμε σήμερα, άλλης μιας ηρωίδας της πίστης μας, μίας  από τα εκατομμύρια μαρτύρων των πρώτων χριστιανικών αιώνων. 

         Γεννήθηκε στη Τραιανούπολη της Θράκης  την εποχή  του Ρωμαίου αυτόκράτορα      Αντωνίνου και τοπικού ηγεμόνα Σαβίνου.

         Όταν ο Σαβίνος για να προκαλέσει τους χριστιανούς δημόσια και επιδεικτικά  προσέφερε θυσία στα είδωλα των ανύπαρκτων Θεών,  η Γλυκερία με πρωτοφανή ανδρισμό, αφού σημάδεψε στο μέτωπό της το σημείο του Σταυρού, προσήλθε προς τον ηγεμόνα και αφού ομολόγησε  ότι ήταν χριστιανή μπαίνει στο Ναό των ειδώλων, ρίχνει κάτω το άγαλμα του Δία  και το συντρίβει.

         Οι  ειδωλολάτρες φυσικά προσβλήθηκαν και έπιασαν πέτρες να τη λιθοβολήσουν. Οι πέτρες όμως δεν της έκαναν κακό σταματώντας πριν τη χτυπήσουν, γι’ αυτό  και την κρέμασαν από τα μαλλιά ξεσκίζοντας ταυτόχρονα τη σάρκα της με πηρούνες   σιδερένιες. Ύστερα την έριξαν στη φυλακή με διαταγή του Σαβίνου να μείνει άσιτη για πολλές μέρες. Άγγελος Κυρίου όμως  την έτρεφε.

         Χωρίς να πτοηθεί ο Σα-βίνος την πετάει σε πυρακτωμένο καμίνι. Και πάλι, το καμίνι σβήνει και η αγία εξέρχεται αβλαβής.

        Στη συνέχεια οι δήμιοι έβγαλαν λωρίδες – λωρίδες το δέρμα από το κεφάλι της αγίας, της έδεσαν τα χέρια και τα πόδια και την έριξαν κάτω στις αιχμηρές και ακατάστατα στρωμένες πέτρες του κελιού της.

         Και πάλι με την παρουσία αγγέλου αποδεσμεύτηκε και βρήκε τη θεραπεία της κεφαλής σε βαθμό που ο δεσμοφύλακας συγκλονισμένος ομολόγησε  πίστη στο Χριστό και αποκεφαλίστηκε γι΄ αυτό αμέσως.                   

         Δεν συνέβη όμως  το ίδιο και με την αγία που έπρεπε πρώτα να ικανοποιήσει την εκδικητικότητα  του Σαβέριου. Την έριξαν λοιπόν στα θηρία για να την κατασπαράξουν. Αλλά και αυτά ακόμα της αφαίρεσαν τη ζωή όχι κατασπαράζοντας την αλλά με ένα απλό δάγκωμα  του οποίου τα σημάδια ούτε που φάνηκαν στο παρθενικό κορμί της.

         Όλη  η κακία του κόσμου, όλα τα τεχνάσματα του διαβόλου, όλα τα παθήματα της ζωής δεν ήταν ικανά να χωρίσουν την Αγία  Γλυκερία από την αγάπη του Χριστού, δεν είναι ικανά να χωρίσουν τον χριστιανό ανά τους αιώνες από την αγάπη του Χριστού.

         Δεν υπάρχει πιο γλυκιά ζωή, πιο ευχάριστη ζωή από τη ζωή του ανθρώπου που είναι ενωμένος με   την Αγάπη του Χριστού. Το αποδεικνύουν τα εκατομμύρια  των σφαγιασθέντων και διωχθέντων  μαρτύρων. Κανένα μάρτυρα της πίστεως δεν μπορούμε να φανταστούμε να οδηγείται στο θάνατο με φόβο και λύπη.

         Ας αναλογισθούμε  πόσο μακριά είμαστε  εμείς από την αγάπη αυτή του Χριστού, την στιγμή που ενώ το χαρακτηριστικό γνώρισμα του χριστιανού είναι η  χαρά, εμείς χαρακτηριζόμαστε συνήθως από γκρίνια, κατήφεια, λύπη, απογοήτευση, θυμό, και γενικά  κακομοιριά και ολιγοψυχία. Και  όλα αυτά συνήθως για ασήμαντους λόγους και αιτίες.     

         Διότι «Τις ημάς χωρίσει από της αγάπης του Θεού;  Θλίψις ή στεναχώρια  ή λοιμός  ή διωγμός ή γυμνότης  ή μάχαιρα; … Ουδείς ημάς χωρίσει από της αγάπης του Θεού της εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών»                   

 Αρχ. Νικόδημος Παυλόπουλος ( Αγιοδρόμιον)

Η Αδιατάραχτη Κοινότητα των Συζύγων

«ύπαγε φώνησον τον άνδρα σου και ελθέ ενθάδε» (Ιωάν.4,16)  

         Κυριακή  της  Σαμαρείτιδας σήμερα και στο ευαγγελικό ανάγνωσμα βλέπουμε το Χριστό να ζητά από τη  Σαμαρείτιδα να φωνάξει και τον άντρα της να γευτούν μαζί το «ύδωρ της ζωής».

         Έχει  εξαιρετική σημασία αυτός ο λόγος του Κυρίου γιατί στο βάθος έκρυβε την ιδέα ότι οι σύζυγοι δεν είναι δύο άνθρωποι αλλά ένας. Άνδρας και γυναίκα με το γάμο έχουν γίνει μια αδιάσπαστη ενότητα, το ανδρόγυνο. Αυτό το αδιάσπαστο και ενιαίο του ανδρογύνου υπονοεί και ο λόγος της γραφής : «αντί τούτου καταλείψει ο άνθρωπος τον πατέρα και την μητέρα αυτού και προσκολληθήσεται προς την γυναίκα αυτού και έσονται δύο εις σάρκα μίαν» (Εφες. 5,31) 

          Επίσης σύμφωνα με το λόγο του Θεού  ο   ένας   σύζυγος   πρέπει   να είναι δοσμένος στον άλλο. Οι σύζυγοι δεν εξουσιάζουν τα σώματά τους: «η δε γυνή του ιδίου σώματος ουκ εξουσιάζει, αλλ’ ο ανήρ» (Α΄ Κορ.7,4)

         Επειδή, λοιπόν οι δύο σύζυγοι είναι ένα, γι’ αυτό πρέπει να έχουν κοινή ζωή σε όλα. Κοινοί πρέπει να είναι οι πόθοι, κοινές οι επιθυμίες, οι επιδιώξεις, κοινή η χαρά, κοινή και η θλίψη.

         Να γιατί στην Ακολουθία του Γάμου προσφέρεται κοινό ποτήριο στους νεόνυμφους. Με το ίδιο ποτήρι που πίνουν το κρασί, διδάσκονται από την εκκλησία την ώρα εκείνη, ότι έτσι μαζί οφείλουν να πιουν και το ποτήρι της χαράς και το ποτήρι των θλίψεων. Μαζί να γευτούν      την    ευτυχία     και  τη δυστυχία. Ο Χριστός είπε στη γυναίκα «μαζί με τον άνδρα σου». Σήμερα δυστυχώς ακούγονται απόψεις όπως «μη λογαριάζεις πολύ τον άνδρα- γυναίκα σου, είμαστε ελεύθεροι να έχουμε δική μας προσωπική ζωή, δικό μας σπίτι, επίθετο, περιουσία, με λίγα λόγια ανεξαρτησία».

         Όμως γάμος σημαίνει όλα κοινά. Κοινή ζωή. Εάν ο ένας από τους δύο συζύγους έχει διπλή ζωή, μυστική, άγνωστη από τον άλλο σύζυγο, τότε αρχίζει να κλονίζεται το οικοδόμημα του γάμου.

         Είθε κάτω από τη σκέπη του Θεού, να βασιλεύει πάντοτε στην οικογένεια η αδιατάραχτη ενότητα των συζύγων, η ομόνοια και η εν Χριστώ αγάπη. Αμήν.

    «Εν ολίγοις»  Αρχ. Χρυσόστομου Αβαγιανού

 

Από το Γλωσσάρι

   Αλληλούια: Εβραϊκή λέξη που σημαίνει ‘Αινείτε τον Θεόν’. Μπήκε στη χριστιανική λατρεία μαζί με τους ψαλμούς από την ιουδαϊκή λατρευτική πράξη. π.χ. στον Εξάψαλμο, στη Θ΄ Ώρα, στις στάσεις του Ψαλτηρίου κ.λπ. και ιδιαίτερα στις ακολουθίες της Μεγ. Τεσσαρακοστής.

* * *

     Αμαρτία: Η διακοπή των σχέσεων του ανθρώπου με τον Θεό, που γίνεται με λόγια, με έργα ή με τη διάνοια. Είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να αυθυπάρξει.   Με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και την ανθρώπινη βούληση-προαίρεση-διάθεση καταπολεμείται η αμαρτία και επανέρχεται ο άνθρωπος στην περιοχή του θείου θελήματος.

  * * *

     Αμήν: Εβραϊκή λέξη που έμεινε αμετάφραστη και σημαίνει: ναι, βέβαια, μακάρι, σίγουρα, είθε να γίνει, γένοιτο. Όταν κανείς λέει Αμήν, διακηρύσσει ότι θεωρεί αληθινό αυτό που μόλις ειπώθηκε, έτσι ώστε να επιβεβαιώνει μια πρόταση, ή να μετέχει, με αυτή τη λέξη, σε μια προσευχή.

 

ΑΝΘΟΛΟΓΗΜΑΤΑ 

        «Όσο  πιο  πνευματικός  άνθρωπος  είσαι, τόσο  πιο  λίγα   δικαιώματα   έχεις   στη  ζωή.

          Η  μεγαλύτερη  χαρά είναι  η  διακονία   και  η  συγχώρηση  του  σφάλματος    του  άλλου.

          Αυτός  που  δέχεται  κάποια  ευεργεσία, νιώθει  την ανθρώπινη   χαρά, Ενώ αυτός  που  την προσφέρει  νιώθει  τη  θεϊκή   χαρά». 

Γέρων Παίσιος

  * * *

          Στην Ορθόδοξη Παράδοση ποτέ ο Θεός δεν είναι μια παρελθοντολογία, αλλά ζωή. Είναι έρως και εραστόν, γι’ αυτό και η ορθόδοξη ζωή είναι η κατ’ εξοχήν ερωτική ζωή.

         Ο Θεός, όπως ομολόγησε ο Απόστολος Θωμάς είναι ο Κύριός μας και ο Θεός μας. Αντίθετα στην Δύση ο Θεός έγινε αξία, έννοια, καθήκον.

            Μ. Ναυπ.   Ι. Βλάχος