«Η ΠΛΑΤΥΤΕΡΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ»
ΥΠΟ ΙΩΑΝΝΟΥ Π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ
ΑΘΗΝΑΙ 1971

 

Διήγησης πώς απέθανεν ο Καϊάφας εις την Κρήτην και ο Πιλάτος εις την Ρώμην



Ολίγα έτη μετά την Ανάστασιν του Χριστού, ελθόντος του Ραχαάβ από Ρώμης εις Ιεροσόλυμα μετά δύο χιλιάδων στρατιωτών και δέσαντος τον Πιλάτον αλλύσεσι σιδηραίς, ωσαύτως Άνναν τον Καϊάφαν και τους αρχιερείς, παρέλαβον τον Πιλάτον και τους συν αυτώ σιδηροδέσμιους και επορεύοντο εις Ρώμην ∙ φθάσαντες δε εις την νήσον Κρήτην, απέθανεν ο Καϊάφας, οι δε, εξελθόντες, έθαψαν αυτόν εν τινι τόπω, αλλά το παμμίαρον αυτού σώμα εξεπήδησεν έξω του τάφου, μη δεχόμενης τούτο της γης.

Ιδόντες δε οι εγχώριοι τούτο, άραντες λίθους, κατέχωσαν αυτό ∙ τους δε λοιπούς φθάσαντας εις Ρώμην τελείως ο Καίσαρ ουκ ηθέλησεν εξετάσαι αυτούς, αλλά προσέταξε τον Άνναν τον Αρχιερέα και ετύλιξαν αυτόν εντός νεαρού δέρματος βοός και έριψαν εις τον Ήλιον εν καιρώ θέρους, ξηραθέν δε το δέρμα από την υπερβολικήν καύσιν του Ηλίου και σφίγξαν αυτόν βιαίως, εξήλθον τα εντόσθια αυτού, και ούτω πικρώς ετελεύτησεν ∙ ομοίως και τον Αρχέλαον και όλους τους πρώτους των Ιουδαίων κεφαλική τιμωρία εθανάτωσε ∙ τον δε Πιλάτον εκέλευσε βαλείν εν τινι Πύργω, έξω της πόλεως, περιβεβλημένον σιδηραίς αλύσσεσι, τον οποίον εβούλετο αποκτείναι ο Καίσαρ ιδίαις χερσίν.

Εν μία ουν των ημερών εξελθών ο Καίσαρ εις την εξοχήν επί τω θηρεύσαί τι – έθος δε ην τοις αρχαίοις βασιλεύσιν, εάν τις κατάδικος ων, και δυνάμενος ιδείν το πρόσωπον του βασιλέως, λαλήση αυτώ, ερρύετο του θανάτου. – Ταύτα ειδώς ο Πιλάτος και μαθών ότι ο βασιλεύς μέλλει διελθείν πλησίον του Πύργου, έθηκε την κεφαλήν αυτού εν τινι οπή του Πύργου, ούση εν τω υπογείω, ίνα ίδη τον Καίσαρα διαβαίνοντα ∙ δραμούσα δε μία Δορκάς επορεύθη υποκάτω του Πύργου εντός της οπής εις ην ο Πιλάτος ίστατο, ιδών δε ο βασιλεύς την δορκάδα φεύγουσαν με ταχύτητα και φοβούμενος μή χάση το θήραμα, τείνας ταχέως το τόξον έρριψε κατ’ αυτής ∙ το δε τόξον εισελθόν διά της οπής εν η ο Πιλάτος ευρίσκετο, διεπέρασε διά του οφθαλμού του και φόνευσεν αυτόν.


Ταύτα δε πάντα επράχθησαν παρά του Τιβερίου Καίσαρος.



 

 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ