ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΟΣΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΠΑΤΡΩΝ

ΠΑΤΗΡ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΦΑΝΑΡΙΩΤΗΣ

Βίβλος γενέσεως

Κυριακή 23-12-1984

Εκ του κατά Ματθαίον Αγίου Ευαγγελίου το ανάγνωσμα , πρόσχομεν.

1.Βίβλος γενέσεως Ιησού Χριστού, υιού Δαυίδ, υιού Αβραάμ.
2.Αβαάμ εγέννησε τον Ισαάκ, Ισαάκ δε εγέννησε τον Ιακώβ, Ιακώβ δε εγέννησε τον Ιούδαν και τους αδελφούς αυτού,
3.Ιούδας δε εγέννησε τον Φαρές και τον Ζαρά εκ της Θάμαρ, Φαρές δε εγέννησε τον Εσρώμ, Εσρώμ δε εγέννησε τον Αράμ,
4.Αράμ δε εγέννησε τον Αμιναδάβ, Αμιναδάβ δε εγέννησε τον Νασσών, Νασσών δε εγέννησε τον Σαλμών,
5.Σαλμών δε εγέννησε τον Βοόζ εκ της Ραχάβ, Βοόζ δε εγέννησε τον Ωβήδ εκ της Ρούθ, Ωβήδ δε εγέννησε τον Ιεσσαί,
6.Ιεσσαί δε εγέννησε τον Δαυίδ τον βασιλέα. Δαυίδ δε ο βασιλεύς εγέννησε τον Σολομώντα εκ της του Ουρίου,
7.Σολομών δε εγέννησε τον Ροβοάμ, Ροβοάμ δε εγέννησε τον Αβιά, Αβιά δε εγέννησε τον Ασά,
8.Ασά δε εγέννησε τον Ιωσαφάτ, Ιωσαφάτ δε εγέννησε τον Ιωράμ, Ιωράμ δε εγέννησε τον Οζίαν,
9.Οζίας δε εγέννησε τον Ιωάθαμ, Ιωάθαμ δε εγέννησε τον Άχαζ, Άχαζ δε εγέννησε τον Εζεκίαν,
10.Εζεκίας δε εγέννησε τον Μανασσή, Μανασσής δε εγέννησε τον Αμών, Αμών δε εγέννησε τον Ιωσίαν,
11.Ιωσίας δε εγέννησε τον Ιεχονίαν και τους αδελφούς αυτού επί της μετοικεσίας Βαβυλώνος.
12.Μετά δε την μετοικεσίαν Βαβυλώνος Ιεχονίας εγέννησε τον Σαλαθιήλ, Σαλαθιήλ δε εγέννησε τον Ζοροβάβελ,
13.Ζοροβάβελ δε εγέννησε τον Αβιούδ, Αβιούδ δε εγέννησε τον Ελιακείμ, Ελιακείμ δε εγέννησε τον Αζώρ,
14.Αζώρ δε εγέννησε τον Σαδώκ, Σαδώκ δε εγέννησε τον Αχείμ, Αχείμ δε εγέννησε τον Ελιούδ,
15.Ελιούδ δε εγέννησε τον Ελεάζαρ, Ελεάζαρ δε εγέννησε τον Ματθάν, Ματθάν δε εγέννησε τον Ιακώβ,
16.Ιακώβ δε εγέννησε τον Ιωσήφ τον άνδρα Μαρίας, εξ ης εγεννήθη Ιησούς ο λεγόμενος Χριστός.
17.Πάσαι ουν αι γενεαί από Αβραάμ έως Δαυίδ γενεαί δεκατέσσαρες, και από Δαυίδ έως της μετοικεσίας Βαβυλώνος γενεαί δεκατέσσαρες, και από της μετοικεσίας Βαβυλώνος έως του Χριστού γενεαί δεκατέσσαρες.
18.Του δε Ιησού Χριστού η γέννησις ούτως ην. μνηστευθείσης γαρ μητρός αυτού Μαρίας τω Ιωσήφ, πριν ή συνελθείν αυτούς ευρέθη εν γαστρί έχουσα εκ Πνεύματος Αγίου.
19.Ιωσήφ δε ο ανήρ αυτής , δίκαιος ων και μη θέλων αυτήν παραδειγματίσαι, εβουλήθη λάθρα απολύσαι αυτήν.
20.Ταύτα δε αυτού ενθυμηθέντος ιδού άγγελος Κυρίου κατ’ όναρ εφάνη αυτώ λέγων. Ιωσήφ υιός Δαυίδ , μη φοβηθής παραλαβείν Μαριάμ την γυναίκα σου. το γαρ εν αυτή γεννηθέν εκ Πνεύματος εστίν Αγίου.
21.Τέξεται δε υιόν και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν. Αυτός γαρ σώσει τον λαό αυτού από των αμαρτιών αυτών.
22.Τούτο δε όλο γέγονεν ίνα πληρωθή το ρηθέν υπό του Κυρίου δια του προφήτου λέγοντος.
23.Ιδού η παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν, και καλέσουσι το όνομα αυτού Εμμανουήλ, ο έστι μεθερμηνευόμενον μεθ΄ημών ο Θεός.
24.Διεγερθής δε ο Ιωσήφ από του ύπνου εποίησε ως προσέταξεν αυτώ ο άγγελος Κυρίου και παρέλαβε την γυναίκα αυτού,
25.και ουκ εγίνωσκε αυτήν έως ου έτεκε τον υιόν αυτής τον πρωτότοκον, και εκάλεσε το όνομα αυτού Ιησούν.
 

Ερμηνεία:
Η γενεαλογία του Ιησού Χριστού


Η βίβλος της γενεαλογίας του Ιησού Χριστού, του γιου του Δαβίδ, γιου του Αβραάμ.

Ο Αβραάμ γέννησε τον Ισαάκ, και ο Ισαάκ γέννησε τον Ιακώβ, και ο Ιακώβ γέννησε τον Ιούδα και τους αδελφούς του, και ο Ιούδας γέννησε το Φάρες και το Ζάρα από τη Θαμάρ, και ο Φάρες γέννησε τον Εσρώμ, και ο Εσρώμ γέννησε τον Αράμ, και ο Αράμ γέννησε τον Αμιναδάβ, και ο Αμιναδάβ γέννησε το Ναασσών, και ο Ναασσών γέννησε το Σαλμών, και ο Σαλμών γέννησε το Βόες από τη Ραχάβ, και ο Βόες γέννησε τον Ιωβήδ από τη Ρουθ, και ο Ιωβήδ γέννησε τον Ιεσσαί, και ο Ιεσσαί γέννησε το Δαβίδ το βασιλιά.

Και ο Δαβίδ γέννησε το Σολομώντα από τη γυναίκα του Ουρία, και ο Σολομώντας γέννησε το Ροβοάμ, και ο Ροβοάμ γέννησε τον Αβιά, και ο Αβιά γέννησε τον Ασάφ, και ο Ασάφ γέννησε τον Ιωσαφάτ, και ο Ιωσαφάτ γέννησε τον Ιωράμ, και ο Ιωράμ γέννησε τον Οζία, και ο Οζίας γέννησε τον Ιωαθάμ, και ο Ιωαθάμ γέννησε τον Αχάζ, και ο Αχάζ γέννησε τον Εζεκία, και ο Εζεκίας γέννησε το Μανασσή, και ο Μανασσής γέννησε τον Αμώς, και ο Αμώς γέννησε τον Ιωσία, και ο Ιωσίας γέννησε τον Ιεχονία και τους αδελφούς του κατά τη μετοικεσία στη Βαβυλώνα.

Μετά λοιπόν τη μετοικεσία στη Βαβυλώνα ο Ιεχονίας γέννησε το Σαλαθιήλ, και ο Σαλαθιήλ γέννησε το Ζοροβαβέλ, και ο Ζοροβαβέλ γέννησε τον Αβιούδ, και ο Αβιούδ γέννησε τον Άβνερ και ο Άβνερ γέννησε τον Ελιακίμ, και ο Ελιακίμ γέννησε τον Αζώρ, και ο Αζώρ γέννησε το Σαδώκ, και ο Σαδώκ γέννησε τον Αχίμ, και ο Αχίμ γέννησε τον Ελιούδ, και ο Ελιούδ γέννησε τον Ελεάζαρ, και ο Ελεάζαρ γέννησε το Ματθάν, και ο Ματθάν γέννησε τον Ιακώβ, και ο Ιακώβ γέννησε τον Ιωσήφ τον άντρα της Μαρίας, από την οποία γεννήθηκε ο Ιησούς, ο λεγόμενος Χριστός.

Όλες λοιπόν οι γενιές από τον Αβραάμ ως το Δαβίδ είναι δεκατέσσερις γενιές, και από το Δαβίδ ως τη μετοικεσία στη Βαβυλώνα είναι δεκατέσσερις γενιές, και από τη μετοικεσία στη Βαβυλώνα ως το Χριστό είναι δεκατέσσερις γενιές.

Η γέννηση του Ιησού Χριστού

Και η γέννηση του Ιησού Χριστού έγινε κατ’ αυτόν τον τρόπο: Όταν μνηστεύτηκε η μητέρα του η Μαρία με τον Ιωσήφ, πριν αυτοί να συνευρεθούν, βρέθηκε να έχει παιδί στην κοιλιά της από το Άγιο Πνεύμα. Και ο Ιωσήφ ο άντρας της, επειδή ήταν δίκαιος και δεν ήθελε να τη διαπομπεύσει, αποφάσισε να την αποδιώξει κρυφά. Ενώ λοιπόν σκεφτόταν αυτά, ιδού, άγγελος ΚΥΡΙΟΥ φάνηκε σ’ αυτόν στο όνειρό του, λέγοντας: «Ιωσήφ, γιε του Δαβίδ, μη φοβηθείς να παραλάβεις τη Μαρία τη γυναίκα σου. Γιατί αυτό που μέσα της γεννήθηκε είναι από Πνεύμα Άγιο. Και θα γεννήσει γιο, και θα καλέσεις το όνομά του Ιησού, γιατί αυτός θα σώσει το λαό του από τις αμαρτίες τους». Και όλ’ αυτά έχουν γίνει, για να εκπληρωθεί αυτό που ειπώθηκε από τον ΚΥΡΙΟ μέσω του προφήτη, όταν έλεγε:
Ιδού, η παρθένος θα έχει παιδί στην κοιλιά

και θα γεννήσει γιο

και θα καλέσουν το όνομά του Εμμανουήλ,

που όταν ερμηνεύεται σημαίνει: Ο Θεός είναι μαζί μας. Και όταν σηκώθηκε ο Ιωσήφ από τον ύπνο, έκανε όπως τον πρόσταξε ο άγγελος του ΚΥΡΙΟΥ και παρέλαβε τη γυναίκα του, και δε γνώριζε αυτήν, ωσότου γέννησε γιο. Και κάλεσε το όνομά του Ιησού.


«Διεγερθής δε ο Ιωσήφ από του ύπνου εποίησε ως προσέταξεν αυτώ ο άγγελος Κυρίου»

Πολλές φορές αγαπητοί στο παρελθόν και μέχρι εκείνη την σημαδιακή ημέρα είχε ξυπνήσει ο Ιωσήφ, όπως και όλοι μας κάθε πρωί ξυπνάμε, αλλά εκείνη τη φορά το ξύπνημα δεν ήταν σαν όλα τ’ άλλα. Ήτανε ξύπνημα διά αγγέλου. Πρώτα και κάθε μέρα ξυπνούσε σωματικά. Τώρα ξύπνησε πνευματικά. Πρώτα άνοιγε τα μάτια τα σωματικά για να δει το φως της ημέρας, τώρα άνοιξε τα μάτια της ψυχής του για να δει τον ήλιο της δικαιοσύνης. Είναι πραγματικά τραγικό πρόσωπο ο Ιωσήφ αγαπητοί, μες την ιστορία που ακούσαμε. Και τούτο γιατί βρέθηκε μπλεγμένος σ’ ένα κολοσσιαίο έργο επιχειρήσεως σωτηρίας, το μεγαλύτερο έργο που έγινε ή θα γίνει μέσα στην ανθρωπότητα, χωρίς να το θέλει και χωρίς να το ξέρει, ώστε να είναι και προετοιμασμένος. Τραγική μορφή. Συγκλονίστηκε εκ βάθρων αγαπητοί. Πρώτα, προτού δηλαδή του συμβεί αυτό, ήτανε βέβαιος για πολλά πράγματα. Ήτανε βέβαιος για την δικαιοσύνη του, δίκαιος ων δεν ακούσαμε , το λέει και ο Ευαγγελιστής. Ήτανε βέβαιος για την αρετή του, ήτανε βέβαιος για την αγιότητά του, ήτανε βέβαιος για την ηθική του, ήτανε βέβαιος για όλες τις γνώμες που είχε περί δικαιοσύνης, ηθικής, καλού , κακού, κλπ, βέβαιος για την μόρφωση την Ραβινική που είχε πάρει απ’ τους Ραβίνους και στην βεβαιότητά του αυτή, του δικαιωμένου που είναι γενικό γνώρισμα εκείνων που θεωρούν δίκαιο τον εαυτό τους, ήτανε σκληρός . Η σκληρότητα που προέρχεται απ’ την δικαιοσύνη και που είναι χειρότερη από την άλλη σκληρότητα. Μες την ιστορία το ξέρουμε αυτό. Σκληρός πού, θα πείτε; ; Όχι μόνο γιατί ήθελε να διώξει κρυφά την κοπελίτσα εκείνη των 15ετών επειδή την είδε να είναι έγκυος εν γαστρί έχουσα, και αναπολόγητη , διότι αν την καλούσε και τα συζητούσε θα το μάθαινε και δεν ήταν ανάγκη να πάει ο άγγελος την νύκτα για να τον ταρακουνήσει και να το μάθει. Θα το μάθαινε απ’ την ίδια . Σκληρός γιατί δεν την είχε ούτε στο σπίτι. Ποιος ξέρει σε ποιο μετόχι, σε ποια αγροικία, σε ποια καλύβα την είχε στείλει, μέχρις ότου πάρει αυτός την απόφαση να την απολύσει . Να την στείλει πού; Τον κόσμο κοίταζε λάθρα, να μην το μάθει ο κόσμος . Κι’ ας πήγαινε στο καλό, ας την τρώγανε τα θηρία, ας έπαιρνε τον κακό δρόμο. Αυτός την δικαιοσύνη του. Ήτανε βέβαιος γι’ αυτά ο Ιωσήφ. Πότε όμως; Πριν ξυπνήσει, πριν τον ξυπνήσει ο άγγελος. Απ’ την ώρα όμως που ξύπνησε , τα είδε ότι αυτά ήτανε όνειρα θερινής νυκτός και οι ιδέες του περί δικαιοσύνης, και περί αρετής , και περί ηθικής, όλα αυτά ήτανε περασμένα, ήταν όνειρα και τώρα ήταν η πραγματικότητα. Ήρθε αντιμέτωπος με το φως, έστω κι’ αν ήτανε στην κοιλιά της μάνας Του ο Χριστός, και ήταν υποχρεωμένος ή να υποκύψει ή να πεθάνει. Και όπως ξέρουμε εγκατέλειψε όλες τις ιδέες του, τις αποφάσεις του, έσκυψε το κεφάλι και παρέλαβε λέει την γυναίκα αυτού. Από δω φαίνεται ότι δεν την είχε διώξει, γιατί μέχρι εκείνη την στιγμή κάπου αλλού την είχε. Όταν λέει «εποίησε ως προσέταξεν άγγελος Κυρίου και παρέλαβε την γυναίκα αυτού» άρα την έφερε απ’ την ερημιά, απ’ την εξορία, απ’ το μπουντρούμι δεν ξέρω που την είχε κλείσει μέχρις ότου πάρει την μεγάλη απόφαση. Προσαρμόστηκε κατά γράμμα. Διότι είναι άλλο πράγμα να βλέπεις όνειρα δικαιοσύνης προ Χριστού και άλλο πράγμα να συναντήσεις και να αντιμετωπίσεις τον Χριστό, οπότε ή θα πεθάνεις ή θα υποταγείς.

Ο Ιωσήφ αγαπητοί είναι πρόσωπο τραγικό είπα, αλλά και πολύ σημαδιακό για όλους μας, διότι είναι εκπρόσωπος όλων των αιώνων. Εκπρόσωπος μιας μερίδας της ανθρωπότητας, της κοινωνίας, η οποία λέγεται εκλεκτή κοινωνία. Οι άνθρωποι οι εκλεκτοί, οι άνθρωποι οι διαλεγμένοι, είτε ανήκουν ας πούμε σε διάφορες εκεί ενώσεις, είναι οι χρυσοί, οι καλοί άνθρωποι. Δηλαδή οι άνθρωποι που είναι τίμιοι που είναι οι καλοί άνθρωποι όπως τους λέει ο κόσμος, που έχουν την αρετή τους , που έχουν την δικαιοσύνη τους. Που έχουνε την γνώμη τους για το καλό, την ηθική , το ντύσιμο κλπ, που έχουν ακόμα και την θρησκεία τους που μπορεί να είναι και χριστιανική στην ταυτότητα, αλλά θρησκεία κομμένη στα μέτρα μας, με το δεν νομίζω και δεν φαντάζομαι. Δεν νομίζω ο Χριστός να το έκανε αυτό, δεν φαντάζομαι να έχει τέτοια απαίτηση, αυτά που ζητάνε οι παπάδες, να τα είπε ο Χριστός. Με νομίσματα και με φαντάσματα, φτιάχνουν μια θρησκειούλα, την βάζουν στα μέτρα τους και είναι η καλή. Είναι εκπρόσωπος όλων αυτών. Είναι οι άνθρωποι, είμαστε οι άνθρωποι θα λέγαμε, που έχουμε και την ιδεολογία μας. Η ιδεολογία μας θεωρείται καλύτερη από την ζωή της εκκλησίας, και γι΄ αυτό λέμε μη πάς και συ και αποβλακωθείς. Η ιδεολογία αυτή είναι της παλιάς σχολής, της Γαλλικής Επανάστασης που λέμε, Limperte, francenite, Γαλιταί. Ισότης, Ελευθερία δικαιοσύνη είτε είναι της νεώτερης σχολής αλλά ανθρώπινη. Ψωμί και λάδι στο λαό και τα παρόμοια που ξέρουμε. Έχουνε λοιπόν την δικαιοσύνη τους αυτοί οι άνθρωποι. Και ο καθένας έχει μες το μυαλό του και στο πίσω μέρος της κεφαλής του, γιατί εκεί μαζεύονται οι ωραίες σκέψεις.

Έχει και ένα τρόπο για να σωθεί η κοινωνία, να καλυτερέψει η ανθρωπότης , να καλυτερέψουν τα πράγματα εδώ στην γη. Ο καθένας απ’ αυτούς, από μας τους λεγόμενους ανθρώπους» αλλά χωρίς Χριστό. Είτε στην ταυτότητα Χριστιανοί και μόνο, όχι όμως αντιμέτωποι όπως πρέπει με τον Χριστό, όπως ήταν ο Ιωσήφ προτού τον ξυπνήσει ο άγγελος. Έχουμε ένα τρόπο σωτηρίας, τρόπους και σχέδια για να σωθεί η ανθρωπότης να καλυτερέψει η κοινωνία, να βγάλουμε την βρωμιά απ’ τις εκκλησίες, και να μείνουμε εμείς οι ενάρετοι μέσα να λατρεύουμε τον Θεό, να καθαρίσουμε τα πάντα, λέγονται αυτά και κυκλοφορούν. Όλα αυτά όμως πριν αντιμετωπίσουμε, πριν έλθουμε σε σοβαρή σχέση με τον Χριστό. Γιατί την στιγμή που θα έρθουμε σε σχέση με τον Χριστό όπως ο Ιωσήφ με την Μαρία και τον Κύριο στην κοιλιά της, τότε αλλάζουν τα πράγματα. Τότε μας ξυπνάει ο άγγελος Κυρίου. Το πως μας ξυπνάει είναι ένα άλλο θέμα. Και άγγελος Κυρίου αγαπητοί , είναι η εκκλησία του Χριστού. Δεν υπάρχει ισχυρότερο άγγελος επί της γης σήμερα, από την δισχιλιόχρονη εκκλησία του Χριστού, που ξέρει τα πάντα , που ζυγίζει τα πάντα , που είναι αλάθητη εκ πνεύματος αγίου με τις συνόδους της, και όπου ξέρει την πράξη, διότι δυο χιλιάδες χρόνια την έχουν οι πατέρες τακτοποιήσει. Κι’ όταν λοιπόν μας ξυπνήσει ο άγγελος Κυρίου και έρθουμε σε επαφή με τον Χριστό και με την εκκλησία σωστά, τότε αλλάζουν τα πράγματα. Τότε τα παλιά μας θεωρούνται όνειρα θερινής νυκτός, όπως και του Ιωσήφ. Η εκκλησία μας ξυπνάει.

Και έρχονται άλλα τώρα και πρέπει να υπακούσουμε αλλού τώρα. Εδώ όταν ξυπνήσεις αγαπητοί και συνδεθείς στενά με τον Χριστό και μπεις στην εκκλησία σαν σώμα Χριστού, τότε παύουν οι δικαιοσύνες και τα άλλα τα καλά και αρχίζει η ταπείνωση. Αρχίζει ο αυτοεξευτελισμός, αρχίζει η συναίσθηση της αμαρτωλότητας, ότι είμαι ο χειρότερος από όλους. Και όχι ότι δήθεν θα καθαρίσω την εκκλησία και την κοινωνία και τους ναούς. Έρχεται ύστερα από αυτό, απ’ την ταπείνωση, η αυτοεγκατάλειψης, ο απελπισμός αν σωθώ. Αν θέλει θα με σώσει. Και ακολουθούν οι νηστείες, οι αγρυπνίες, η προσευχή, το κομποσχοίνι, η νοερά προσευχή, η εξομολόγηση, η Θεία Κοινωνία, τα μυστήρια της εκκλησίας, άλλος τρόπος ζωής που έχει σχέση με τον προηγούμενο, δηλαδή του καλού ανθρώπου όπως έχει η πραγματικότητα όσο σκληρή κι’ αν είναι, με τα όνειρα που υπήρχαν πριν. Ο Ιωσήφ, ο εκπρόσωπος μας των καλών ανθρώπων της κοινωνίας, όταν πήρε την προσταγή του αγγέλου, υπήκουσε κατά γράμμα. Και λέει το κείμενο, «και έποιησεν ως προσέταξεν αυτώ ο άγγελος Κυρίου» και παρέλαβε, δεν το συζήτησε. Δεν έβγαλε γνώμες και δεν φαντάστηκε πράγματα δεν κυκλοφόρησε νομίζματα και φαντάσματα και είναι βέβαιο πως δεν το κατάλαβε, αλλά ήτανε εντολή αγγέλου εκ πνεύματος αγίου και υπήκουσε χωρίς να καταλαβαίνει. Και αυτός και η Μαριάμ, η Παναγία μας, που είχε τον Χριστό μέσα της δεν κατάλαβαν πολλά πράγματα και έτσι είναι όταν έρθει κανείς σε σχέση στενή με τον Χριστό και την εκκλησία. Μπορεί φιλοσοφικά να είναι τέλεια καταρτισμένος. Μπορεί να παιγνιδίζει το μυαλό του και να πετάει σπίθες, να έχει τετράγωνοι λογική, να φιμώνει όλους τους αντιπάλους, αλλά όταν θα ζήσει σαν Χριστιανός στην εκκλησία, δεν δουλεύει το μυαλό. Δεν ζει με την λογική του. Βιώνει την δισχιλιόχρονη πείρα και την χάρη της εκκλησίας και των μυστηρίων. Υπήρχαν Χρυσόστομοι, υπήρχαν Γρηγόριοι, που τους θαυμάζει η ανθρωπότης και που εφήμωναν τους πάντες, μια Αικατερίνη πάνσοφος. Αλλά όταν ζούσαν την ζωή της εκκλησίας, αυτά τα βάνανε στην άκρη. Και ζούσανε όπως ζει και ο χωριάτης και η χωριάτισσα και ο αγράμματος και η γριούλα, όλοι στην νηστεία στην προσευχή, το κομποσχοίνι, τα μυστήρια, χωρίς να τα καταλαβαίνουν με το μυαλό, αλλά να τα ζούμε με την καρδιά και να μας γεμίζουνε και να μην έχουμε κενά. Έτσι έκανε ο Ιωσήφ. Κατά γράμμα υποτάχτηκε στο σχέδιο του Θεού. Έτσι κάνει και ο σωστός Ορθόδοξος όταν έρθει σε επαφή στενή με τον Χριστό. Σταματάει να περνάει απ’ την λογική, την ζωή του, εις την εκκλησιαστική. Την λογική του την έχει αλλού. Για το εμπόριο, για την αγορά, για τις επιχειρήσεις, για εκεί. Για την εκκλησία ζει. Και ζει ολοκληρωμένος και από τότε πλέον δεν έχει ερωτηματικά και διλήμματα όπως από τη στιγμή εκείνη ο Ιωσήφ δεν είχε ερωτηματικά και διλήμματα. Μας τον παρουσιάζει η παράδοση να ζει δίπλα στην Μαριάμ, να μεγαλώσει το παιδάκι, να φτάσει μέχρις ότου πέθανε χωρίς να φέρει καμία αντίρρηση. Αργότερα τουπέ να τα παρατήσει όλα και υποστατικά και σπίτια και κτήματα και να τα παρατήσει όλα και να φύγει στην Αίγυπτο. Είπε λέξη; Λέξη δεν είπε. Είχε μπει στην γραμμή την σωστή. Είχε ζήσει την ζωή της εκκλησίας. Έτσι ο Ορθόδοξος όταν έρθει σωστά αντιμέτωπος με τον Χριστόν ζει την ζωή της εκκλησίας. Και αν είχαμε πολλούς τέτοιους Ορθόδοξους χριστιανούς σήμερα , θα ήταν αλλιώς η κοινωνία. Η μορφή του Χριστού στις ψυχές θα ήταν αλλιώτικοι. Και όχι όπως είναι σήμερα παγωνιά και αδιαφορία. Δεν θα σας κουράσω. Με ένα ανέκδοτο θα ξεκουραστούμε.

 
Λέγεται στον περασμένο αιώνα που ήτανε στο φόρτε οι ιδέες περί ελευθερίας, ισότητας κλπ, στο Παρίσι, την πόλη των «φώτων», μια Χριστουγεννιάτικη μέρα, μια απ’ τις μέρες των Χριστουγέννων, ένας χριστιανός δάσκαλος, πιστός, και ένας σοσιαλιστής δημοσιογράφος, δεδηλωμένος άθεος, πήγαιναν μαζί σε κάποιο συνέδριο. Χειμωνιάτικη μέρα, Παρίσι τώρα , το χιόνι έπεφτε και κάλυπτε σιγά-σιγά τα πάντα. Κουκουλουμένοι μές τα παλτά τους, τα αδιάβροχα τους, με τα καπέλα τους, βάδιζαν και οι δύο και πηγαίνοντας προς το συνέδριο όπου θα ελάμβαναν μέρος, θα άκουγαν ή θα μιλούσαν δεν ξέρω τι, στον δρόμο συνάντησαν ένα προσκυνητάρι, με τον σταυρό επάνω και την μορφή του Χριστού. Το χιόνι έπεφτε και σιγά-σιγά τον σκέπασε, το κάλυπτε-το κάλυπτε το προσκυνητάρι, ο σταυρός μισοφαινότανε, και τότε πήρε την ευκαιρία ο σοσιαλιστής, ο δημοσιογράφος ο άθεος, να πετάξει ας πούμε την κεντιά του.

-Εσείς οι χριστιανοί, του λέει του δάσκαλου, παραπονιέστε ότι εμείς, λέει οι άθεοι ή εν πάση περιπτώσει οι μη πιστοί, ότι κυνηγάμε την εκκλησία. Ότι τα βάνουμε με τον κλήρο, ότι θέλουμε να σας πεθάνουμε, να σας εξοντώσουμε, να σας διαλύσουμε. Δεν είναι αλήθεια του λέει αυτά. Δεν κάνουμε τίποτε από αυτά εμείς(μιλάμε για το Παρίσι όχι για αλλού) Δεν είναι άλλωστε ανάγκη να τα κάνουμε, λέει. Διότι όπως βλέπεις στις ψυχές πέφτει σιγά-σιγά η σκόνη. Της αδιαφορίας, της αυτοδικαιώσεως. Βλέπεις αυτό το προσκυνητάρι; λέει. Έχω ανάγκη εγώ να το εξαφανίσω; Σε λίγο το ίδιο το χιόνι που πέφτει θα το σκεπάσει και δεν θα υπάρχει ούτε σταυρός, ούτε Χριστός, ούτε τίποτα. Έτσι θα γίνει και με σας. Η σκόνη που πέφτει σιγά-σιγά στις ψυχές, και λέει για την αδιαφορία, αυτή θα σας σκεπάσει λέει. Και δεν είναι ανάγκη να αγωνιστούμε εμείς. Έτσι θα εξαφανιστεί ο χριστιανισμός και η εκκλησία, χωρίς να το πάρει είδηση. (Ήταν σίγουρος γι’ αυτά)

Ετοιμάστηκε βέβαια ο πιστός για να του απαντήσει αλλά δεν χρειάστηκε. Εκείνη την στιγμή ενώ όλα ήταν ήσυχα και έπεφτε το χιόνι, έπιασε ένας ανεμοστρόβιλος, ένας δυνατός αέρας, ο οποίος πήρε και το καπέλο του δημοσιογράφου και πήρε και όλο το χιόνι απ’ το προσκυνητάρι και το καθάρισε τελείως και φάνηκε σε όλη την λαμπρότητα η μορφή του Χριστού. Και τότε πήρε την απάντηση.

-Το βλέπεις του λέει αυτό. Έχεις δίκαιο που λές ότι το χιόνι πλακώνει τις ψυχές των χριστιανών γιατί εμείς οι χριστιανοί είμαστε οι αυτοδικαιωμένοι οι άνθρωποι του καλού ανθρώπου, με τα καλά μας έργα, στην δράση μας, αλλά δεν ζούμε σωστά, δεν βλέπουμε τον Χριστό, δεν οδηγούμεθα προς τα εκεί, δεν υπακούουμε στον Χριστόν. Θέλουμε να σώσουμε τον Χριστό και την εκκλησία, αλλά όχι να υπακούσουμε και είναι αλήθεια του λέει. Αυτό το χιόνι πλακώνει τις ψυχές. Αλλά έρχεται κάποτε του λέει μια θύελλα, ένας κατακλυσμός, είτε ατομικός είναι αυτός ο συγκλονισμός, είτε οικογενειακός , είτε και εθνικός , ή και παγκόσμιος συγκλονισμός είτε θύελλα είτε πόλεμος, και τότε ξεσκεπάζονται οι ψυχές. Τότε αφήνονται οι αυτοδικαιώσεις.

Παύουν να καμαρώνουν οι άνθρωποι και τρέμουν, και τότε πηγαίνουνε οι πονεμένες ψυχές κοντά στον Χριστό. Και ξεσκεπάζεται η εικόνα του Χριστού και ζει όπως θα ήθελε να ζήσει και κάνουν τότε οι χριστιανοί όπως έκανε και ο Ιωσήφ μετά από τον συγκλονισμό. Υπακούουν κατά γράμμα όπως αυτός. «ο δε εποίησεν ως προσέταξεν αυτόν ο άγγελος Κυρίου» και έτσι κάνουν και οι χριστιανοί τις δύσκολες ώρες, πράγμα που εύχομαι να γίνει και χωρίς να έρθουν αυτές οι δυσκολίες αλλά από μόνοι μας από συναίσθηση για να ξεσκεπαστεί η μορφή του Χριστού στις ψυχές για τις οποίες είμαστε υπεύθυνοι εμείς που δεν πιστεύουμε όπως έκαμε ο Ιωσήφ. «ο δε εποίησεν ως προσέταξεν αυτόν ο άγγελος Κυρίου» και εύχομαι για όλους το ίδιο. Αμήν.
 

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του πατρός Νικολάου Φαναριώτη
Κυριακή 23-12-1984
 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ