Τώρα
που μπορείς!
ΒΛΕΠΕΙΣ την Κυριακή να σηκώνονται πρωί πρωί, με γυλιούς στην πλάτη και να
πηγαίνουν για ορειβασία πάνω στα βουνά. Και μερικές φορές χάνονται μέσ' στα
χιόνια και τρέχουν να ζητούν τα ίχνη τους, ημέρα Κυριακής.
Πόδια για
ορειβασίες έχουν, πόδια για εκδρομές και άλλες διασκεδάσεις, για χορούς και
ντισκοτέκς, πόδια για τον διάβολο δηλαδή, έχουν, πόδια
για το Θεό δεν έχουν.
Πόσοι τέτοιοι
υπάρχουν... Άλλ' όταν πλέον πεθάνουν, τότε δεν θα έχουν πόδια. Τότε με ξένα
πόδια θα πάνε στην εκκλησία και άλλοι τότε θα τους σηκώσουν στα χέρια και θα
πάνε να τους θάψουν.
Τώρα λοιπόν που ζεις, τώρα που έχεις χέρια κάνε το σταυρό σου, τώρα που 'χεις
γλώσσα δόξαζε το Θεό' τώρα που 'χεις πόδια τρέξε στο ναό με τη λαχτάρα του
ψαλμωδού που λέει' "Ως αγαπητά, τα σκηνώματά σου, Κύριε των δυνάμων. επιποθεί
και εκλείπει η ψυχή μου εις τας αυλάς του Κυρίου" (Ψαλμ. 83,2-3).
Πόσο συγκινούμαι στη Φλώρινα!
Βλέπω και τώρα το
χειμώνα που είναι χιόνι και ομίχλη, κάθε Κυριακή και κάθε γιορτή, μια γυναίκα
που είναι ανάπηρος, με δυο δεκανίκια, στο δεξί και το αριστερό και να την,
ανεβαίνει κ' έρχεται.
-Μα γερόντισσα, λέω, τέτοιες μέρες
μείνε στο σπίτι σου.
-Α,
δε μπορώ' η ζωή μου είναι η εκκλησία...
Και στην Πτολεμαΐδα, βλέπω κάποιος έρχεται στην εκκλησία με καροτσάκι. Αυτοί
χωρίς πόδια έρχονται· κι ο άλλος, που έχει γερά τα πόδια;...
Αλλά θα 'ρθη ώρα
που τα πόδια θα παραλύσουν!
Θα μείνουν παράλυτα
τα πόδια εκείνα που πήγαιναν στα κέντρα των διασκεδάσεων, τα πόδια εκείνα, που
συνεπλέκοντο με τα πόδια πόρνων και παλλακίδων γυναικών θα ατονήσουν, θα
σταματήσει μέσα τους το ρεύμα της ζωής
από την εσπερινή
ομιλία, η οποία έγινε
στον Ι. ναό Αγίας Τριάδος Πτολεμαΐδος την Κυριακή 10-12-1978, Κυριακή Ι' Λουκά
(της Συγκυπτούσης)
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ αριθμός φύλ. 602 - σελ, 1-2-3